kaka's blog

Parábola do sábado: A escada

2007-08-11T17:19:00.000+02:00

A miña amiga Bieita facía progresos, recuperándose lentamente dun derrame cerebral. Ela aínda loitaba para sentarse direita e falar.

Cada vez que a visitei no asilo, as liñas de frustración no seu rostro estaban un pouco máis profundas. A frase que máis pronunciaba era

- ¿Por que?
E nada que eu dixese traíalle conforto. Loitei tamén, nas miñas oracións pedín,

- Señor, ¿como podo axudar?
Certa noite despedinme de Benita e fun xantar coa miña nai. Fun ao baño lavar as mans e notei algo peculiar: unha longa faixa de papel hixiénico cobría boa parte da bacía da pía.

- Nai, ¿que está facendo este papel aquí? - preguntei.

- Había unha araña na pía. Ela deslizaba toda vez que tentaba saír e eu quixen axudala, e
entón fixen unha escada. - respondeu miña nai.

- Acho que funcionou, xa non está. - respondín.

Retirei a "escada", pensando na miña amiga Benita. Ela tamén estaba presa, e eu xa tiña traballado moito tentando levantala. Tal vez o que precisase fose máis
como o que miña nai tiña ofrecido á araña.

Na miña seguinte visita, Benita outra vez preguntou,

- ¿Por que?
Eu non tentei achar unha razón. Collín a súa man e, no silencio, eu vín como a amizade pode ser unha escada. Palabras ou explicacións deixaron de ser necesarias, abondaba a simple confianza da amizade e a miña amiga Bieita percibiu que non encararía soíña a súa loita.

Non deixes a quen queres, encarar unha loita como esa soíña... que a amizade pura sexa a escada que lle traerá unha alegria para toda vida...

Sen máis...

Parábola do sábado: O prezo do sal

2007-08-04T17:04:00.000+02:00

Nixivan había reunido aos seus amigos para xantar, e estaba cociñando un suculento pedazo de carne. De súpeto, percibiu que o sal había terminado. Nixivan chamou ao seu fillo:

- Vai ata a aldea e merca sal. Pero paga un prezo xusto por el: nin máis caro, nin máis barato.

O fillo ficou sorprendido:

- Comprendo que non deba pagar de máis, papá. Pero, se pode aforrar un pouco, ¿por que non economizar o diñeiro?
E o pai respondeu:

- Nunha cidade grande, iso é aconsellábel. Pero, nunha cidade pequena coma a nosa, toda a aldea perecerá.
Cando os convidados, que tiñan asistido á conversa, quixeron saber porque non se debía comprar o sal máis barato, e Nixivan respondeu:

- Quen vende o sal abaixo do prezo, debe estar facendo así porque precisa desesperadamente o diñeiro. Quen se aproveita desta situación, estará amosándose irrespectuoso pola suor e pola loita dun home que traballou para producir algo.
E os amigos retrucaron:

- Mais iso é moi pouco para que unha aldea sexa destruída.
Entón Nixivan sabiamente contestou:

- Tamén no inicio do mundo, a inxustiza era pequena. Pero cada un que veu despois terminou acrecentando algo, sempre achando que non tiña moita importancia, e mirade onde terminamos chegando hoxe.

Sen máis...

Parábola do sábado: Ti podes

2007-07-28T16:47:00.000+02:00

¿Que acontecería se fose eliminada a frase "eu non podo" do seu vocabulario?

Se "eu non podo" non fose máis unha opción, estarías forzado a substituílo con "eu vou" ou "eu non vou". Pensa canta confianza, claridade, optimismo e poder traería.

Moi frecuentemente "eu non podo" é usado como un medio de fuxir da responsabilidade das súas propias posibilidades. Cada vez que dis "eu non podo", para si mesmo ou para outra persoa, estás argüíndo as propias limitacións. Cando repudias a túa responsabilidade tamén negas a propia eficacia.

"Eu non podo" é raramente verdadeiro. Normalmente significa "estou moi desmotivado para" ou "non quero facer o esforzo necesario para".

Hai poucos obstáculos que sexan insuperábeis. Aínda máis, repetir continuamente "eu non podo" fai que te creas cada vez máis incapaz, na túa propia mente, de conseguir algo feito.

Na próxima vez que estes tentado a dicir "eu non podo", pare e pregúntese se é realmente verdadeiro. Sexa claro, directo e honesto consigo mesmo e te encontrarás dicindo "eu non podo" moito menos.

Cando tes o desexo e as ganas, tamén tes a capacidade. Podes facer o que queiras. Se os vas facer ou non... é cousa túa.

Sen máis...

Parábola do sábado: O porteiro do prostíbulo

2007-07-21T18:41:00.000+02:00

Non había no poboado peor oficio que o de porteiro do prostíbulo. ¿Pero que outra cousa podería facer aquel home? O feito é que nunca aprendeu a ler nin escribir, non tiña ningunha outra actividade ou ofício.

Un día, entrou como xerente do prostíbulo un mozo cheo de ideas, creativo e emprendedor, que decidiu modernizar o establecemento.

Fixo cambios e chamou aos empregados para as novas instrucións. Ao porteiro díxolle:

- A partir de hoxe, ti, ademais de ficar na porteria, vas preparar un relatorio semanal onde rexistrará a cantidade de persoas que entran e os comentarios e reclamacións que fagan sobre os servizos.

- Eu adoraría facer iso - dixo -, mais eu non sei ler nin escribir...

- ¡Oh! ¡Canto o sinto! Pero se é así, xa non poderá seguir traballando aquí.

- Pero non me pode despedir, eu traballei nisto toda a miña vida, non sei facer outra cousa.

- Olle, eu comprendo, pero non podo fazer nada por ti. Imos darlle unha boa indemnización e espero que atope algo que facer. Eu o sinto moito e deséxolle moita sorte.

Sen máis nin menos, deu media volta e marchou. O porteiro sentiu como se o mundo se lle desmoronase. ¿Que ía facer?

Lembrou que no prostíbulo, cando quebraba algunha cadeira ou mesa, el a arranxaba, con coidado e cariño. Pensou que esta podería ser unha boa ocupación ata conseguir un emprego. Mais só contaba con algúns cravos enferruxados e un alicate mal conservado.

Usaría o diñeiro da indenización para mercar unha caixa de ferramentas completa.
Como o pobo non tiña ferrataría, debería viaxar dous días nunha mula para ir ao poboado máis próximo para realizar a compra. E así o fixo.

Ao seu regreso, un veciño bateu a súa porta:

- Veño para preguntar se ten un martelo para me prestar.

- Si, acabo de compralo, mais eu preciso del para trabalhar...

- Ben, pero eu llo devolverei mañá ben cedo.

- Se é así, vale.
Na mañá seguinte, como había prometido, o veciño bateu á porta e dixo:

- Olla, aínda preciso do martelo. ¿Por que non mo vende?

- Non, eu preciso del para traballar e ademais a casa de ferramentas máis próxima
está a dous días de viaxe en mula.

- Fagamos un trato - di o veciño. - Pagarei os días de ida e volta máis o prezo do martelo, xa que estás sen traballo de momento. ¿Que lle parece?

Realmente, isto lle daría traballo por dous días máis... aceptou.
Voltou a montar na súa mula e viaxou. Ao seu regreso, outro veciño o esperaba na porta da súa casa.

- Ola, veciño. Vendícheslle un martelo ao noso amigo e eu preciso dalgunhas ferramentas, estou disposto a pagarlle os seus días de viaxe, máis un pequeno lucro para que as compres para min, pois non dispoño de tempo para viaxar para facer compras. ¿Que lle parece?
O exporteiro abriu a súa caixa de ferramentas e o seu veciño escolleu un alicates, unha chave inglesa e un martelo. Pagou e marchou. E o noso amigo gardou as palabras que escoitara: "non dispoño de tempo para viaxar para facer compras".

Se isto fose certo, moita xente podería necesitar que el viaxase para traer as ferramentas.

Na viaxe seguinte, arriscou un pouco máis de diñeiro traendo máis ferramentas das que vendera.

De feito, podería economizar algún tempo en viaxes. A nova comezou a espallarse polo pobo e moitos, querendo economizar a viaxe, facíanlle algún encargo.

Agora, como vendedor de ferramentas, unha vez por semana viaxaba e traía o que precisaban os seus clientes.

Co tempo, alugou un local para almacenar as ferramentas e algúns meses despois, comprou unha vitrina e un mostrador e transformou o local na primeira ferrataría do pobo.

Todos estaban contentos e compraban alí. Xa non viaxaba, os fabricantes lle enviaban os seus pedidos. Era un bo cliente.

Co tempo, as persoas dos pobos veciños preferían mercar na súa ferrataría, que gastar días en viaxes.

Un día lembrou dun amigo seu que era torneiro e ferreiro e pensou que este podería fabricar as cabezas dos martelos. E logo, por que non, as chaves inglesas, os alicates, etc.. E máis adiante foron os cravos e os parafusos...

En poucos anos, o noso amigo transformouse, co seu traballo, nun rico e próspero fabricante de ferramentas.

Un día decidiu donar unha escola ao pobo. Nela, ademais de ler e escribir, os rapaces aprenderían algun oficio.

No día da inauguración da escola, o alcalde entregoulle as chaves da cidade, o abrazou e díxolle:

- É un gran orgullo e gratidade que lle pedimos que nos conceda a honra de colocar a sua sinatura na primeira páxina do Libro de Atas desta nova escola.

- A honra sería miña - di o home. - Sería a cousa que máis pracer me daría, asinar o Libro, pero eu non sei ler nin escribir, son analfabeto.

- ¡¿¡¿Vostede?!?! - di o alcalde sen crer. - Construiu um imperio industrial sen saber ler nin escribir? Estou asombrado. Eu pregunto: ¿que tería sido do Señor se soubese ler e escribir?

- A iso podo responder - di o home con calma. - Se soubese ler e escribir... ¡aínda sería o porteiro do prostíbulo!

Xeralmente os cambios son vistas como adversidades. As adversidades poden ser benzóns. As crises están cheas de oportunidades.

Se alguén lle pecha a porta, non gaste enerxía co enfrontamento, procure as xanelas. Lémbrese da sabedoría da auga: "a auga nunca discute cos seus obstáculos, pero os contorna".

Sen máis...

Parábola do sábado: Alfombra vermella

2007-07-14T15:41:00.000+02:00

Unha pobre muller moraba nunha humilde casiña coa súa neta moi enferma. Como non tiña diñeiro sequera para levala a un médico, e vendo que, a pesar dos seus moitos coidados e remedios con herbas, a pobre rapaza empeoraba a cada dia, resolveu iniciar a camiñada de 2 horas ata a cidade próxima en busca de axuda.

Ao chegar ao único hospital público da rexión aconsellaronlle volver para casa e traer á neta para que esta fose examinada.

Cando ía voltando, xa desesperada por saber que a súa neta non conseguía sequera erguerse da cama, a señora pasou en frente a unha Igrexa e como tiña moita fe en Deus, malia non ter entrado nunca nunha Igrexa, resolveu pedir axuda. Ao entrar, encontrou algunhas señoras axeonlladas no chan facendo oracións. As señoras recibiran á visitante e, logo de se enteraren da historia, a convidaron para se axeonllar e orar pola nena.

Despois de case unha hora de fervorosas oracións e pedidos de intercesión ao Pai, as señoras xa se ían levantando cando a muller lles di:

- A min tamén me gustaría facer unha oración.

Vendo que se trataba dunha muller de pouca cultura, as señoras replicaron:

- Non é necesário. Coas nosas oracións, con certeza a súa neta irá mellorar.
Aínda así a señora insistiu en orar, e comezou. Deus, son eu, olla, a miña neta está moito doente Deus, gustaríame que foses a curala Deus, que eu lle vou dicir onde fica.

As señoras, estrañadas, continuaron ouvindo.

- Vai seguindo o camiño daquí para Belo Horizonte e cando pase o río pola ponte entra na segunda estradiña de barro.

A esta altura as señoras xa estaban esforzándose por non rir; mais ela continuou.

- Seguindo uns 20 minutiños máis ten unha vendiña, entra na rúa despois da mangueira que o meu barraquiño é o último da rúa, pode ir entrando que non ten can.
As señoras comezaran a se indignar coa situación.

- Olla Deus, a porta está pechada, pero a chave fica embaixo da alfombra vermella na entrada, colle a chave, entra e cura a miña netiña.
Mais olla, por favor, non esquezas de colocar a chave de novo embaixo da alfombra vermella senón eu non consigo entrar cando volva a casa...

A esta altura as señoras interromperan aquela ultraxante situación dicindo que non era así como se debería orar, mais que ela podería ir pra casa sosegada pois elas eran persoas de moita fe e Deus, com certeza, iría ouvir as súas pregarias e curar a meniña.

A muller foi para casa un pouco desconsolada, pero ao entrar na súaa casa a súa neta foi correndo a recibirlle.

- ¡Miña neta, estás de pé, como é posíbel!
E a rapaza explicou:

- Ouvín un barullo na porta e pensei que eras ti de volta, porén entrou un home moi alto cun vestido branco e mandou que me levantase, non sei como, eu simplemente levantei.
E case chorando, a nena continuou.

- Despois sorriu, bicou a miña testa e dixo que tiña que marchar, mais pediume que eu che avisase que ía deixar a chave embaixo da alfombra vermella...
Un pouco de fe, levanos ata Deus. Moita fe trae a Deus ata nós.

Sen máis...

Parábola do sábado: O tolo

2007-07-08T22:11:00.000+02:00

Cóntase que, hai moito tempo, nunha pequena cidade do interior, un grupo de persoas divertíase co idiota da aldea. Un pobre coitado, de pouca intelixencia, que vivía de pequenos biscates e esmolas.

Diariamente eles chamaban ao bobo ao bar onde se reunían e ofrecían a el a escolla entre dúas moedas: unha grande, de catrocentos reis, e outra menor, de dous mil reis.

El sempre escollía a maior e menos valiosa, o que era motivo de burla para todos. Certo día, un dos membros do grupo chamouno e preguntoulle se aínda non había percibido que a moeda maior valía menos.

- Eu sei - respondeu así o non tan tolo - que vale cinco veces menos, pero o día que escolla a outra, a brincadeira acaba e non vou recibir nunca máis a miña moeda.

Desta pequena narración podemos tirar varias conclusións.

A primeira: ¿cales eran os verdadeiros parvos da historia? Quen parece idiota, non sempre o é.

Outra conclusión: se és extremamente aprovei-tado, acabarás por estragar a túa fonte de renda.

Pero a conclusión máis interesante é a percep-ción de que podemos estar ben mesmo cando os outros non teñan unha boa opinión ao noso respecto. Por tanto, o que importa non é o que pensen de nós, senón o que realmente somos.

Sen máis...

Parábola do sábado: A pedra

2007-06-30T19:05:00.000+02:00

O distraído nela tropezou; o bruto usouna como proxectil; o emprendedor, usándoa, construiu; o campesiño, canso da xornada, dela fixo un asento; para os rapaces, foi un xoguete. Drummond poetizouna; con ela, David matou a Goliat, e Michelangelo extraiulle a máis bela escultura...

E en todos eses casos, a diferenza non estivo na pedra, ¡senón no home!

Non existe pedra no seu camiño que non poidas aproveitar para o teu propio crecemento.

Cada intre que pasa é unha pinga de vida que nunca máis volve a caer, aproveita cada pinga para evolucionar...

Das oportunidades saibas tirar o mellor proveito, talvez non teremos outra oportunidade.

Sen máis...

Selectividade

2007-06-27T21:51:00.000+02:00

Como vos prometera nunha entrada anterior, vou publicar aquí as miñas notas na selectividade para aqueles a quen lles interese, sen ningunha intención de presumir, pois os resultados tampouco se prestan moito para iso... Así que chicos aí quedan:

Lingua Castelá e Literatura	7´5
Lingua Galega e Literatura	6´5
Historia	7´0
Inglés	7´0
Matemáticas	9´0
Física	4´0
Debuxo Técnico II	9'0

Soamente dicir que estas notas supoñen un 7 como calificación final das PAAU e que, polo tanto, me queda un 6'82 de media final, pendente da reclamación nas linguas e física. A ver se hai sorte e con iso podo entrar a facer Arquitectura en Barcelona...

Sen máis...

A polla de fútbol

2007-06-25T20:36:00.000+02:00

Hoxe quero presentarvos unha comunidade na que participo dende hai uns poucos días e que ofrece un interesante entretemento que quería compartir convosco. Mirade:

A polladefutbol é unha web onde apostar sobre os resultados de partidos de futbol das ligas máis importantes de América e Europa. É un xogo tradicional en moitos países de latinoamérica no cal se suman puntos cos acertos nos marcadores dos partidos, que o participante vai acumulando ao longo de toda a competición. Ao final, quen maior cantidade de puntos sume, será o ganador.

É un lugar onde se pode demostrar canto sabe de fútbol e pasar un bo rato con hinchas de todo o mundo. A polla de futbol é unha comunidade mundial de aficionados ao fútbol que compiten entre si por ostentar el título de vencedor e viven intensamente o deporte, sen fins comerciais.

O seu nome (polla) vén, segundo a wikipedia, da americanización da palabra inglesa poll. En México, España e noutros países se lle coñece como Quiniela ou Porra.

Sen máis...

Parábola do sábado: O maior amor

2007-06-23T00:11:00.000+02:00

Nunha aldea do Vietnam, un orfanato dirixido por un grupo de misioneiros foi atingido por un bombardeo. Os misioneiros e dous rapaces atoparon inmediatamente a morte, mentres as restantes ficaron gravemente feridas. Entre elas, unha meniña de oito anos, considerada en peor estado.

Era necesario pedir axuda por radio e, logo dun tempo, un médico e unha enfermeira da mariña dos EE.UU. chegaron ao local. Terían que actuar rapidamente, senón a nena morrería debido aos traumatismos e á perda de sangue. Era urxente facer unha transfusión, ¿mais como?
Logo dalguns tests rápidos, puideron perciber que ninguén alí tiña sangue. Reuniron aos rapaces e, mediante xestos, tentaban explicar o que estaba acontecendo e que precisarían dun voluntario para doar sangue. Despois dun silencio sepulcral, viuse un braço magriño erguerse timidamente. Era un rapaz chamado Heng.

El foi preparado axiña ao lado da nena agonizante, e espetaronlle unha agulla na vea. Mantíñase quediño e co ollar fixo no teito. Pasado algun momento, deixou escapar un salouco e tapou o rosto coa man que estava libre. O médico preguntoulle se lle estaba doendo e el negou. Mais non tardou moito en saloucar de novo, contendo as bágoas.

O médico ficou preocupado e voltou a preguntarlle, e novamente negou. Os saloucos ocasionais deron lugar a un choro silencioso, pero ininterrumpido. Era evidente que algo estaba errado. Foi entón cando apareceu unha enfermeira vietnamita chegada doutra aldea. O médico pediulle que procurase saber o que estaba acontecendo con Heng. Coa voz meiga e doce, a enfermeira foi conversando con el e explicando cousas e o rostro do rapaz foise aliviando...

Minutos despois, el estava novamente tranquilo. A enfermeira entón explicou aos americanos:

- Pensou que ía morrer, non tiña entendido dereito o que vostedes dixeron e achou que tería que dar todo o seu sangue para que a nena non morrese.
O médico aproximouse a Heng e coa axuda da enfermeira, preguntou:

- Pero, se era así, ¿por que te ofreciches para doar sangue?
E Heng respondeu:

- ¡Ela é a miña amiga!

Sen máis...

Roma

2007-06-20T00:31:00.000+02:00

Hoxe atopei por casualidade unha nova curiosa, que aínda data de hai 20 días, sobre a cidade de Roma... a ver que vos parece, a min chamoume moitísimo a atención... e creo que non é para menos.

Un grupo de científicos informou o xoves do descubrimento de partículas de cocaína e marihuana, ademais de cafeína e tabaco, no aire da capital italiana.

A concentración máis alta de drogas atopouse na zona da Universidade de La Sapienza, aínda que o doutor Angelo Cecinato, do Centro Nacional de Investigación (CNR), advertiu en contra de sacar conclusións precipitadas sobre as costumes recreativos dos estudantes.

Os expertos calificaron o seu estudo como "o primeiro no mundo que amosa a presenza de partículas de cocaína suspendidas na atmosfera da cidade".

O equipo tomou mostras en Roma, na cidade de Tarento (no sur do país), e na capital de Alxeria. Nas tres cidades achouse nicotina e cafeína, "o que demostra que expandido está o consumo destas substancias e como se manteñen na atmosfera", indicou nun comunicado o CNR, financiado polo Estado.

A concentración de cocaína na atmosfera de Roma foi de só 0,1 nanogramos por metro cúbico durante os meses de inverno, segundo os expertos. Sen embargo, as conclusións son preocupantes para a saúde pública.

"Está ben documentado que incluso pequenas concentracións destes contaminantes no aire poden danar gravemente a saúde", manifestou o doutor Ivo Allegrini, do Instituto sobre a Contaminación Atmosférica del CNR.

Aaainss... que lembranzas me trae da excursión do ano pasado, mágoa que este ano non tivesemos, e faime preguntar se daquela aínda pululaba esa basura por alí... iso explicaría moitas cousas, de feito algúns ata é probable aínda a leven dentro (espero que non sexa o meu caso...).

Sen máis...

PD: todo isto podedes lelo aquí.

kaka's flog

2007-06-18T10:13:00.000+02:00

Bueno señores, creo que por fin podo anunciar a definitiva inauguración do meu flog, recoñecendo a súa humildade e peculiar estilo (dito con palabras exactas que do palo e bastante pirata).

Malia todo gustoume o resultado, pois a diferenza da moda tan extendida dos fotologs do servidor co mesmo nome, eu decidín adaptar un blog a esas funcións porque me permite editalo como eu queira (e non só a cor do fondo) e poder ser todo o orixinal (ou friki, cada un pode entendelo como queira) que me pete e, sobre todo, ademais de imaxes, podo poñer videos e incluso música.

Pois iso, espero recibir as vosas visitas e os vosos comentarios serán sempre ben recibidos.

Deixarei aquí un banner por se alguén quere enlazarme ou algo, o problema é que ao reducilo moito amorfase... non caera no detalle e estoume decatando agora, pero para o que vale ben está; de todos os xeitos, se alguén dun tamaño máis reducido pode dicirmo que lle amaño un máis axeitado. Veña, velaí esta, co link incluído:

Sen máis...

Liga en xogo

2007-06-17T13:59:00.000+02:00

Bueno chicos, como por todos é sabido, esta tarde decídese a Liga, e cando digo a Liga refírome ao descenso, a UEFA e, por suposto, ao campión. E sobre isto quero permitirme facer a miña aposta e esbardallar un pouco ao respecto.

Manifestar que non quero que gañe o Real Madrid a liga, porque non me cae nada ben por ese aire superior que se dan, e o presidente tampouco colabora moito... se cadra o amigo Calderón debería lembrar que xa non é un aficionado máis e que representa a toda unha institución á que van a xulgar polos seus comportamentos, algo que parece que non importarlle moito.

A victoria do Sevilla tampouco me fai moito chiste, pois xa gañou a UEFA e aínda pode gañar a Copa do Rei e non mola que se leven todo, hai que ser bos e saber compartir; ademais o seu presidente tampouco me cae moi ben, apenas levan un par de anos na pomada e xa se cre o rei da festa e tampouco é así, ademais o Sr. Do Niño é o avogado de Julián Muñoz, e non sei, vendo como está o asunto, non sorprendería que o empapelasen en breves... vamos, que para min o señor este vai camiño de ser o novo Jesús Gil, que en paz (ou en Venezuela) descanse.

Queda o Barça, certo, pero tampouco me fai moita ilusión que gañe pero neste caso non porque lle teña nada que reprochar, sinxelamente os equipos poderosos, en xeral, non me gustan porque monopolizan a atención mediática minusvalorando o resto.

En resumo, que se ten que gañar un eu prefería que gañara o Depor, pero como a estas alturas xa non pode, pois que gañe o Barça, pero realmente tampouco me importaría moito que o fixera outro. Nin me vai nin me ven.

No que se refire á UEFA confeso abertamente que me gustaría que se clasificaran Zaragoza e Vilarreal, pois considero que son os que máis xogaron ao fútbol (non sempre con exito), especialmente o primeiro. Mais dicir que non teño nada contra o Atlético de Madrid, que incluso me caen ben os coitadiños quedando sempre co mel nos beizos, pero, outro ano máis, creo que non fixeron os méritos necesarios.

No descenso dicir que estando o Nástic xa descendido, os outros dous postos dariallos ao Betis, porque o Señor Lopera tampouco me parece moi simpático; e a Celta ou Real Sociedade indistintamente, porque aínda que son do Depor e recoñezo que ver ao Celta en 2º división é sempre divertido, se baixa quedamos sen derbi e con 6 puntos menos o ano que ven; tampouco hai nada que me de motivos para querer que a Real Sociedade se salve. De feito, ningún dos dous fixo moito para merecelo, pero aí están. Dicir que non quero o Athletic de Bilbao descenda, porque é un histórico moi peculiar e unha liga sen o Athletic pois non sería o mesmo.

Pois iso, xa queda todo dito. Agora que Deus reparta sorte.

Sen máis...

Parábola do sábado: Estrelas e cometas

2007-06-16T13:16:00.000+02:00

¡Os cometas pasan! ¡As estrelas permanecen! Hai moita xente cometa: pasan pola nosa vida apenas por instantes, xente que non se prende a ninguén...

¡Sen amigos! Pasan pola vida sen alumar... sen quentar... sen deixar pegada. Mais o máis importante é ser Estrela: estar presente, acompañar, ser luz, ser calor, ser vida...

¡Amigo é Estrela! Poden pasar os anos, xurdir distancias... pero a marca fica no corazón. E moitos son cometas por un momento. Ser cometa non é ser amigo. É ser compañeiro puntual, explorar sentimentos, ser aproveitador das persoas e das situacións, facer confiar e desconfiar ao mesmo tempo. A soidade é o resultado dunha vida cometa.

¡Ninguén fica! ¡Todos pasan! E nós tamén pasamos polos outros. Precisamos urxentemente crear un mundo de estrelas. Podermos velas, sentilas todos os días, poder contar con elas, sentir súa luz e calor.

Así son os amigos: luz nos momentos escuros, pan nos momentos de fraqueza, seguridade nos momentos de desánimo, nacer e ter vivido, non só existir.

Sen máis...

Regreso

2007-06-15T00:22:00.000+02:00

Jooo, pois tras tanto tempo sen actualizar síntome na obriga de dar unha mínima explicación a todas aquelas persoas que se preocuparon pola miña ausencia durante este tempo, que se cadra non foron moitas pero polo que sei algunha si (lease a postdata).

Dicir entón que me vin na obriga de deixar algunhas cousas temporalmente para centrarme nos meus estudos, que non significa que non puidese compaxinar todo, senón que son un desastre e que ía acabar empregando calquera distración que tivese á miña disposición para perder o tempo, e se quería rendir tiña que tomar decisións drásticas. E iso foi o que aconteceu...

Sen embargo, os resultados non foron tam bos como eu agardaba, pois apenas subiron 0'3 décimas respecto ao ano pasado, é dicir, que este ano tiven un 6'888888888... e que no bachiller quedoume unha media de 6'722222222... que é xusto o que preciso para entrar en arquitectura, polo que, tendo en conta que é moi probable que suba, é necesario que mellore a miña nota nos recén acabados exames de selectividade, algo que tampouco descarto porque (agás física) en xeral eran todos bastante sinxelos comparados con anos anteriores. De todas formas, cando o 26 saiba os resultados xa vos comentarei... a ver se teño sorte e entro aquí en A Coruña para non ter que marchar por aí adiante.

Pois iso señores, espero que me poidades perdoar calquera molestia que vos provocara a miña ausencia.

Sen máis...

PD: Quería agradecerlle (diría persoalmente, pero non é totalmente correcto...) a Mariña a preocupación que amosou pola miña ausencia, que aprezo moito os seus comentarios e que me fixo moita ilusión o seu correo!!

Parábola do sábado: Hora baleira

2007-02-24T20:02:00.000+01:00

Coidado coa hora baleira, sen obxectivo, sen actividade. Nese espazo, a mente enxendra mecanismos de evasión e delira. Cabeza ociosa é perigo á vista.

Grandes males son maquinados cando se dispón de espazo mental en aberto. Se, por algunha circunstancia, che xorde unha hora baleira, enchea cunha lectura, ou unha conversa positiva, ou un traballo que agarda oportunidade para a súa execución, ou unha acción que te proporcione pracer.

O home, canto mais enche os espazos mentais coas ideas do ben, mediante o estudo, a acción ou a reflexión, máis aumenta a súa capacidade e conquista máis amplos recursos para o progreso.

Estabelece un programa de realizacións e visitas para os teus
intervalos mentais, as túas horas baleiras, e te enriquecerás de descoñecidos tesouros de alegria e paz.

¡Hora baleira, nunca!

Sen máis...

Parábola do sábado: Confiar e actuar

2007-02-17T22:51:00.000+01:00

Un viaxeiro ía camiñando ao marxe dun gran lago de augas cristalinas. O seu destino era a outra beira.

Suspirou profundamente en canto tentaba fixar a mirada no horizonte. A voz dun home cuberto de idade, un barqueiro, quebrou o silencio momentáneo, ofrecéndose para transportalo.

O pequeno barco envellecido, no cal sería realizada a travesía, estaba provisto de dous remos de madeira de carballo. Logo os seus ollos percibiron o que parecían ser letras en cada un deles. Ao colocar os pés empoeirados dentro do barco, o viaxeiro puido observar que se tratava de dúas palabras, nun deles estaba tallada a palabra CONFIAR e no outro ACTUAR.

Sen poder conter a curiosidade, o viaxeiro preguntou a razón daqueles nomes orixinais dados aos remos. O barqueiro respondeu pegando o remo chamado CONFIAR e vogando con toda a súa forza. O barco, entón, comezou a dar voltas sen saír do lugar en que estaba. En seguida, pegou o remo ACTUAR e vogou con todo o vigor que puido. Novamente o barco xirou en sentido oposto, sen ir adiante.

Finalmente, o vello barqueiro, collendo os dous remos, vogou con eles simultaneamente e o barco, impulsado por ambos, navegou a través das augas do lago chegando ao seu destino, á outra beira.

Entón o barqueiro díxolle ao viaxeiro:

- ¡Ese porto chámase autoconfianza. Simultaneamente, é preciso CONFIAR e ACTUAR para que poidamos alcanzalo!

Sen máis...

I'll be there for you

2007-02-11T15:20:00.000+01:00

Mirade aquí vos poño esta fermosa canción que coido que xa todo o mundo coñece, así que aforro dicir nada dela. A min persoalmente gústame moito, e máis dende que sei que di... Ala, aí vos queda:

"I'll be there for you"

So no one told you life was gonna be this way [catro aplausos]
Your job's a joke, you're broke, your love life's D.O.A.
It's like you're always stuck in second gear
When it hasn't been your day, your week, your month, or even your year, but

I'll be there for you
When the rain starts to pour
I'll be there for you
Like I've been there before
I'll be there for you
Cause you're there for me too

You're still in bed at ten and work began at eight
You've burned your breakfast so far, things are going great
Your mother warned you there'd be days like these
But she didn't tell when the world has brought you down to your knees

I'll be there for you
When the rain starts to pour
I'll be there for you
Like I've been there before
I'll be there for you
Cause you're there for me too

No one could ever know me, no one could ever see me
Seems you're the only one who knows what it's like to be me
Someone to face the day with, make it through all the rest with
Someone I'll always laugh with
Even at my worst, I'm best with you
Yeah!

It's like you're always stuck in second gear
When it hasn't been your day, your week, your month, or even your year, but

I'll be there for you
When the rain starts to pour
I'll be there for you
Like I've been there before
I'll be there for you
Cause you're there for me too

"Estarei aí para ti"

Así que ninguén che dixo que a vida sería así [catro aplausos]
O teu traballo é un chiste, estás roto, o amor da túa vida morreu no camiño
É coma se sempre te quedaras en segunda marcha
Cando non foi o teu día, nin a túa semana, nin o teu mes, nin sequera o teu ano, pero

Estarei aí para ti
Cando a choiva comece a caer
Estarei aí para ti
Como xa estiven anteriormente
Estarei aí para ti
Porque ti estás para min tamén

Aínda estás na cama ás 10, e o traballo comeza ás 8
Queimaches o teu almorzo, ata agora as cousas van xenial
A túa nai advertiuche que habería días coma estes
Pero non che falou de cando o mundo che pon de xeonllos

Estarei aí para ti
Cando a choiva comece a caer
Estarei aí para ti
Como xa estiven anteriormente
Estarei aí para ti
Porque ti estás para min tamén

Nadie podrá jamás conocerme, nadie podrá jamás verme
Parece que eres el único que sabe qué es ser como yo
Alguien con quién enfrentar el día, con quién seguir a través de todo
Alguien con quien siempre me reiré
Aún en lo peor, estoy mejor contigo
Yeah!

É coma se sempre te quedaras en segunda marcha
Cando non foi o teu día, nin a túa semana, nin o teu mes, nin sequera o teu ano, pero

Estarei aí para ti
Cando a choiva comece a caer
Estarei aí para ti
Como xa estiven anteriormente
Estarei aí para ti
Porque ti estás para min tamén

Sen máis...

As tres árbores

2007-02-10T23:14:00.000+01:00

Había no alto dun outeiro tres árbores que soñaban o que serían despois de grandes.

A primeira ollando as estrelas di:

- Eu quero ser o baúl máis fermoso do mundo, cheo de tesouros.
A segunda, mirando ao río suspirou:

- Eu quero ser un navío grande para transportar reis e raíñas.

A terceira, ollou o vale e dixo:

- Eu quero ficar aquí no alto do outeiro e crecer tanto que as persoas ao ollaren para min levanten os ollos e pensen en Deus.

Pasaron moitos anos e, certo día, tres leñadores cortaron as árbores que estaban ansiosas de ser transformadas naquilo que soñaban. Mais os leñadores non acostuman escoitar ou atender aos soños... Éche unha mágoa.

A primeira árbore acabou sendo transformada nun cocho de animais cuberto de feo, a segunda virou un simple barco de pesca, cargando persoas e peixes todos os días e a terceira foi cortada en grosas vigas e colocada de lado nun depósito.

Entón, desilusionadas e tristes, as tres perguntaron:

- ¿Por que isto?
Entre tanto, nunha bela noite, chea de luz e estrelas, unha muller colocou o seu bebê recén nacido naquel cocho de animais e, de súpeto, a primeira árbore percibiu que contiña o maior tesouro do mundo.

A segunda árbore estaba transportando un home que acabou por durmir no barco en que se transformara. E cando a tempestade case afondou o barco, o home levantouse e dixo:

- ¡Paz!
E no intre, a segunda árbore entendeu que estaba transportando ao rei do ceo e da terra.

Tempo máis tarde, nun venres, a terceira árbore espantouse quando as súas vigas foron xunguidas en forma de cruz e un home pendurado nela. Logo sentiuse horríbel e cruel.

Mais logo, no domingo seguinte, o mundo vibrou de alegria. E a terceira árbore decatouse que nela había sido posto un home para a salvación da humanidade, e que as persoas sempre se lembrarían de Deus e do seu filho ao ollarem para ela.

As árbores tiveran soños e desexos, mais, a súa realización foi mil veces maior do que habían imaxinado.

Porén, non esqueza:

Non importa o tamaño do seu soño. Confiando nel, a súa vida ficará máis bonita e moito melhor para ser vivida.

Sen máis...

Parábola do sábado: A perfección

2007-02-03T01:02:00.000+01:00

Nasrudin conversaba cun amigo.

- Entón, ¿nunca pensaches en casar?

- Abofé que pensei – respondeu Nasrudin. – Na miña xuventude resolvín buscar á muller perfecta. Crucei o deserto, cheguei a Damasco e coñecín a unha muller moi espiritual e linda; pero ela non sabía nada das cousas deste mundo.
Continuei viaxando e fun a Isfahan; alí atopei a unha muller que coñecía o reino da materia e o do espíritu, pero non era bonita. Entón decidín ir ata El Cairo, onde cenei na casa dunha moza bonita, relixiosa y coñecedora da realidade material.

- ¿E por que no casaches con ela?

- ¡Ah, compañeiro! Lamentablemente ela tamén quería un home perfecto.

Sen máis...

Karel Svoboda falece

2007-01-30T21:53:00.000+01:00

Bueno señores, aquí vos deixo unha triste nova que enche de bágoas á xuventude que coma min medrou con esta serie e que aínda lembra a mítica canción da Abeja Maya que compuxo o paisano que con Deus estea:

O compositor checo Karel Svoboda, autor de grandes éxitos mundiais como a banda sonora da película de debuxos animados La abeja Maya, morreu o domingo na súa casa de Jevany, 20 quilómetros ao sueste de Praga, nun aparente suicidio, segundo informou este luns a policia.

Svoboda, de 68 anos, faleceu polo disparo dun arma que supostamente efectuou el mesmo, dixo a voceira policial da xefatura de Bohemia Central, Sona Budska. "Examinamos o caso, pero parece que claramente se trata dun suicidio", declarou Budska.

Svoboda levaba sufrindo problemas de saúde desde fai tempo, o que puido ser a orixe dun esvaecemento que sufriu durante a celebración do seu 65 aniversario en novembro de 2003, cando foi hospitalizado.

Ademais de centos de bandas sonoras para películas, obras teatrais, series televisivas e musicais, non só para o público local, senón tamén para o estranxeiro, o artista compuxo numerosas partituras para o cantante checo máis galardonado do século XX, Karel Gott.

Karel Svoboda (Praga, 1938), tras iniciar os estudos de estomatoloxía, optou pola carreira musical e foi na década dos anos cincuenta e sesenta do século pasado membro da popular banda de rock checa Mefisto. Ademais de tocar o piano, comezou entón a compoñer con éxito as súas primeiras melodías.

Nos seus traballos para series de televisión, Svoboda destacou nas bandas sonoras de La abeja Maya, o Circo Humberto, Pinocho e Tao Tao, entre outros.

La abeja Maya, basada na novela de Waldemar Bonsels, obtivo moito éxito en España, Xapón, Sudamérica e Australia, e coa súa música Svoboda fíxose acredor de moitos premios.

O autor checo tamén compuxo bandas sonoras para as series Big Man, con Bud Spencer e Ursula Andress nos papeis principais do reparto e Flash, con Claudia Cardinale e Fabio Testi, entre outras.

Svoboda conseguiu ao longo da súa prolífica carreira numerosos discos de ouro e de platino, tanto no seu país como no estranxeiro.

Tamén obtivo en 1995 un notable éxito escénico co musical Drácula, estreado en Praga sobre a historia do sanguinario noble rumano, e que foi visto por máis de 1,5 millóns de persoas nos distintos teatros nos que se estrenou e de cuxa banda sonora se venderon unhas 250.000 copias.

A última produción de Svoboda foi o musical Monte Cristo.

Sen máis...

Parábola do sábado: O parrulo

2007-01-27T01:10:00.000+01:00

Á beira dun estanque, dicindo estaba un pato:

- ¿A que animal deu o ceo os dones que me deu a min? Son de auga, terra e aire; cando de andar me canso, se se me antolla, voo; se se me antolla, nado.

Unha serpe astuta, que lle estaba escoitando, chamoulle cun asubío e lle dixo:

- Non hai que ser tan arrogante señor parrulo, pois nin anda coma o cervo, nin voa coma o falcón, nin nada coma o peixe; e así teña sabido que o importante e raro non é entender de todo, senón ser destro en algo.

Sen máis...

Parábola do sábado: ¿como está a auga?

2007-01-20T00:11:00.000+01:00

Estaba na praia co seu pai e pediulle que probara se a temperatura da auga era boa. Ela tiña cinco anos e se entusiasmou de poder axudar; foi ata a beiriña do mar e mollou os pés.

- Metín os pés. Está fría - respondeulle.

O pai tomouna en brazos, foi con ela ata a ourela do mar e sen ningún aviso a tirou dentro do auga.

Ela asustouse pero despois se divirtiu coa chanza.

-¿Como está a auga? - preguntou o pai.

- Está boa - contestou.

-Entón, daquí en diante, cando queiras saber algunha cousa, mergúllate nela.

Sen máis...

Parábola do sábado: A galiña e os parrulos

2007-01-13T23:46:00.000+01:00

Deixovos aquí un conto que lin o verán pasado no libro Déjame que te cuente... de Jorge Bucay. Espero que vos guste.

Había unha vez unha parrula que puxera catro ovos... Mentres os chocaba, un zorro atacou o niño e a matou.

Por algunha razón non chegou a comerse os ovos antes de fuxir, quedando estes abandonados no niño.
Unha galiña choca que pasou por alí, atopou o niño sen coidados e o seu instinto fíxollle sentar sobre os ovos para incubalos.

Pouco despois naceron os parruliños e, como era lóxico, tomaron á galiña coma a súa nai e camiñaron en fila tras ela.

A galiña contenta coa súa nova cría, os levou ata a granxa.

Todas as mañás, despois do canto do galo, mamá galiña rañaba o chan co peteiro e os parrulos se esforzaban por imitala. Cando os parruliños non conseguían arrincar da terra un mísero verme, a ani sacaba para todos os seus pitos, partía cada miñoca en anacos e alimentaba aos seus fillos.

Un día, como outros, a galiña saiu a pasear coa súa niñada polos arredores da granxa. Os seus pitos, disciplinadamente, seguíana en ringleira.

Pero de pronto, ao chegar á lágoa, os parrulos dun salto se zambulliron con naturalidade no auga, mentres a galiña cacarexaba desesperada pedíndolles que sairan.

Os parruliños nadaban alegres e a súa nai saltaba e choraba temendo que afogaran.

O galo apareceu atraído polos berros da galiña e percatouse da situación.

- Non se pode confiar na xuventude - foi a súa sentenza - son uns imprudentes.

Un dos parrulos que escoitou ao galo, achegouse á beira e díxolles:

- Non nos culpen a nós das súas propias limitacións.
No penses que a galiña estaba trabucada. No xuzgues tampouco ao galo. Non creas aos patos prepotentes e desafiantes.

Ningún dos personaxes está equivocado, o que sucede é que ven a realidade desde diferentes puntos de vista. O único erro, case sempre, é crer que o punto de vista no que estamos é o único dende o cal se divisa a verdade.

Sen máis...

Parábola do sábado: A zorra tolleita

2007-01-06T22:33:00.000+01:00

Un home camiñaba polo bosque cando viu unha zorra tolleita. "¿Como fará para alimentarse?", pensou.

Nese momento, achegouse un tigre cun animal entre os dentes. Saciou o seu apetito, e deixoulle as sobras á zorra. "Se Deus axuda á zorra, tamén me vai axudar", reflexionou.

Volveu á sua casa, encerrouse nela e quedou agardando a que os Ceos lle proveran de alimento. Nada pasou. Cando xa se estaba quedando sen folgos para saír a traballar, se le apareceu un anxo.

- ¿Por que decidiches imitar á zorra tolleita? - preguntou o anxo.

- ¡Levántate, toma as túas ferramentas, e toma exemplo do tigre!

Sen máis...

PD: dicir, por se a alguén lle interesa ou xa a coñecía, que é de Paulo Coelho.

Parábola do sábado: Vendedor de globos

2006-12-24T21:16:00.000+01:00

Era unha vez un vello home que vendía globos nunha feira. Evidentemente, o home era un bo vendedor, pois soltou un globo vermello e deixou que se elevara nos aires, atraendo, deste xeito, unha multitude de rapaces compradores de globos.

Despois de ter soltado o globo vermello, o home soltou outro azul, un marelo e finalmente u branco. Todos foran subindo ata escaparen da vista.

Había alí preto un rapaz negro que estaba observando ao vendedor e, evidentemente, apreciando os globos.

O neno, de ollar atento, seguía a cada un. Ficaba imaxinando mil cousas...

Unha cousa o aborrecia, o home non soltaba o globo escuro. Entón aproximouse ao vendedor e preguntoulle:

- Desculpe, se o vostede soltase o globo escuro, ¿subiría tanto coma os outros?
O vendedor de globos sorriu comprensivamente para o rapaz, rompeu a corda que prendía ao globo escuro e mentres se elevaba nos aires díxolle:

- Non é a cor, fillo, é o que está dentro del que o fai subir.

Sen m?is...

Parábola do sábado: Almas xemelgas

2006-12-17T14:55:00.000+01:00

Hai moito tempo, no tempo dos deuses, había unha sociedade onde a harmonía e o amor reinaban pois esta foi creada por Venus e Eros. Era unha civilización mooooi distinta: os seres posuían catros brazos, catro pernas, dúas cabezas e dous troncos distintos, un tronco feminino e outro masculino, pero cunha soa alma...

Esta harmonía provocou a furia dos outros deuses, que, enfurecidos, enviaron unha tempestade com relampagos e trebóns contra aquela civilización... Venus e Eros tentaron loitar, pero foi en van.

A cada relampago que caia na dita poboación atinguía a un ser. Foron dous días e dúas noites de tempestade e furia. Os corpos eran divididos polos relâmpagos e levados polas augas separando a parte feminina da masculina e dividindo a súa alma ao medio...

E, deste xeito, moitos se perderon, moitos ficaron soiños, pero conseguiron sobrevivir.

E ata hoxe viven na procura da súa metade, a súa Alma Xemelga.

Sen máis...

Parábola do sábado: As virtudes

2006-12-09T14:48:00.000+01:00

Certa vez, hai moito tempo, había un pazo espléndido, no corazón dun santuario secreto, cuxo limiar non tiña sido cruzado xamais. Alén deste, as súas galerias eran case inacesíbeis aos mortais, pois o pazo ficaba nunha nuve moi alta, e moi poucos, de calquera idade, podían achar o caminho ata el.

Era o pazo da Verdade. Alí, un día, foi realizada unha festa, non para homes senón para seres moi distintos, deuses e deusas, grandes e pequenos, que na terra son honradamente chamados polo nome de Virtudes.

O vestíbulo do pazo era unha gran sala, onde as paredes, o chan e o teito, eran luminosos por si propios, resplandecentes como un lume brillante. Era a sala da Intelixencia. Próximo ao chan, a luz era suave e tiña o tono dunha bela safira e se tornaba gradualmente máis clara en dirección ao teito, do cal xiraban diamantes pendurados no candelabro.

As Virtudes chegaran separadas, pero logo formaran simpáticos grupos, cheos de alegria por encontrarse, xa que normalmente están dispersas por todo o mundo.

A Sinceridade reinaba sobre a festa. Vestida cun manto transparente coma auga, e sostiña na man un cubo de puro cristal, a través do cal podían ser vistas as cousas como realmente son, diferentes do que normalmente parecen, pois a súa imaxe está reflectida sen deformidade.

Próximo a ela, como fieis guardiáns, estaban a Humildade, co seu xeito respectuoso e orgulloso, e a Coraxe, grandiosa, de ollar claro e sorrindo, con calma e aire resolto.

Ao lado da Coraxe, estaba unha muller, completamente cuberta por un veo, de quen nada podía ser visto, mais os seus ollos curiosos brillaban a través do veo. Era a Prudencia.

Circulando entre eles, a Caridade, vixilante e calma, altiva e discreta, deixando por onde pasaba unha trilla de suave luz branca. A luz que espalla e a acompaña ten um brillo tan sutil que é invisíbel para moitos ollos, é a súa amiga íntima, compañeira inseparábel, a súa irmá xemelga, a Xustiza.

E ao redor da Caridade, unha escolta brillante, a Bondade, a Paciencia, a Xentileza e moitos máis.

Todos están aquí, pensaban. Pero entón, repentinamente, no portal dourado, apareceu un recén chegado.

Con gran reticencia, os gardas dos portóns permitiron a súa entrada. Nunca antes a tiñan visto e non había nada na súa aparencia que impresionase.

Era, de feito, moi nova e leve, e o vestido branco que usaba era moi simple, case pobre. Deu algúns pasos ao frente cun aire tímido e despois parou sen saber que dirección seguir.

Despois dunha breve troca de ollares cos seus compañeiros, a Prudencia vai en dirección á estraña. Logo de limpar a garganta, como fan as persoas cando están embarazadas, dixo:

- Nós estamos reunidos aquí e todos sabemos os nosos nomes e méritos, estamos sorprendidos coa súa chegada, pois parece ser estraña para todos nós, ou polo menos non lembramos terlle visto antes, ¿podería contarnos quen es?

Entón a recen chegada respondeu cun suspiro:

- Non me sorprende o feito de lles parecer estraña neste pazo, pois raramente son convidada a un lugar coma este. O meu nome é Gratitude.

Sen máis...

Parábola do sábado: Un simple ola

2006-12-02T23:00:00.000+01:00

Eu sempre sentín simpatía e compaixón polas crianzas que vexo andando soiñas para a escola, por aquelas que se sentan no fondo da sala namentres todos rin e zomban.

Mais eu nunca fixen nada sobre iso. Imaxinaba que o faría outra persoa. Eu realmente non tiña tempo para pensar sobre a profundidade da súa dor.

Entón un día pensei en usar un pequeno momento do meu ocupado día para simplemente dicir ¡¡Oliñas!! a alguén sen amigos ou parar e conversar con alguén que comese soiño.

E fíxeno. Sentiuse ben ao ver a súa vida iluminada por outra persoa.

¿Por que o fixen? Porque me lembrei do día en que un simple ¡Ola! mudou a miña vida para sempre.

Sen máis...

Parábola do sábado: Motivos de felicidade

2006-11-25T22:18:00.000+01:00

Un ancián estoupaba de ledicia, á beira do camiño, e cantava un himno de loanza á vida.

Un peregrino pesimista, magoado con tanto xúbilo, díxolle agresivo:

- ¿Por que tal felicidade? ¿Será por que a morte xa te espreita?

- Non é por iso; senón por outros tres motivos. - respondeu o ancián.- Primeiro, porque nun universo onde a vida abonda, só o homem pensa e eu son un homem. Segundo, porque a dúbida que a tantos atormenta, non atopa agasallo en min: son un home de fe. E, por fin, porque todos sabemos que o corpo é de breve duración e eu son un home que ten vivido moito. A morte, que a todos espreita en todas as idades, aínda non se lembrou de min; cando, porén, chegue, será moi ben recibida.

¿Teño ou no teño razóns para ser feliz?

Sen máis...

Unha tenlle que pagar a viagra a un paisano

2006-11-20T22:54:00.000+01:00

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia dictou unha sentenza pola que unha mutua debe seguir pagando o consumo de Viagra, que non está recoñecida como necesaria ni subvencionada pola Seguridade Social, a un traballador vigués, do sector da construción, ao que lle quedou unha secuela de disfunción eréctil a consecuencia dun accidente laboral no ano 2002.

Segundo revela o avogado Matías Movilla, que leva o caso do traballador (de algo máis de 40 anos e cuxa identidade non se proporciona), a mutua abonaba os gastos de Viagra e doutro medicamento denominado Tadalafilo Ciais, durante uns meses que o traballador estivo de baixa. Pero deixou de facelo cando no mesmo ano 2002 se declarou a incapacidade permanente total desta persoa para a súa profesión habitual.

A mutua (que se encarga de cubrir as baixas en accidentes laborais, mentres que a Seguridade Social o fai por enfermidades comúns) deixou de abonar estes produtos porque consideraba que a sanidade pública non cobre como medicamento o uso de Viagra. Consideraba tamén que a recuperación profesional no inclúe abonar o pago dun determinado fármaco, co seu nome comercial e sen ningún control médico nin temporal. Esta sentenza, que é froito do recurso que presentou a mutua ante o TSXG tras perder un xuízo en 2004 na Sala do Social número 4, "motiva e xustifica a consideración de Viagra como un medicamento necesario para a recuperación profesional do traballador". Segundo manifista o letrado, a Seguridade Social non cobre o uso desta sustancia nos supostos de enfermidade común, pero di que esta sentenza "abre a porta á necesidade destes fármacos para a recuperación profesional dos traballadores, entendendo que en dita recuperación debe vir incluída tanto a reparación da saúde como a reparación da integridade persoal. É un deses primeiros pasos que van facendo as modificacións".

A sentenza é "novidosa" porque estende a reparación íntegra do dano causado nun accidente ao uso de "custosos medicamentos", en alusión ao consumo de Viagra e de Tadalafilo Cialis. No caso da Viagra os prezos dunha caixa de 100 mg con catro comprimidos, é de 50,37 €; de oito son 100,73 €; 25 mg é de 35,57 € e la de 50 chega a 41,50 €.

Sen máis...

PD: Lembrar tamén que hoxé é o Aniversario de Paola.

Parábola do sábado: As portas

2006-11-18T20:37:00.000+01:00

Se abres unha porta, podes entrar ou non nunha nova sala. Podes ficar observando a vida. Mais se vences a dúbida, o temor, e pasas, das un gran paso: ¡vivir nesa sala! Pero, tamén, ten un prezo...

Son inumerábeis as portas que descobres dentro da nova sala. Ás veces cóntanse mil e unha. O gran segredo é saber cando e cal debe ser aberta, pois vida non é rigorosa, e propicia erros e acertos, máis os erros poden ser transformados en acertos cando con eles se aprende.

Non existe a seguridade do acerto eterno. A vida é xenerosa, por cada sala que scoñece, descobrense outras tantas portas. E a vida enriquece a quen se arrisca a abrir novas portas, dá privilexios a quen descobre os seus segredos e ofrece xenerosamente portas afortunadas.

Mais a vida tamén pode ser dura e severa. Se non cruzas a porta, terás sempre a mesma porta diante. É a repetición fronte á creación, é a monotonia monocromática perante a multiplicidade das cores, é a estagnação da vida...

As portas non son obstáculos, son diferentes camiños.

Sen máis...

Parábola do sábado: A velliña

2006-11-11T14:00:00.000+01:00

Unha familia de cinco persoas estaba pasando un día na praia. Os nenos estaban tomando un baño no mar e facendo castelos na area, cando, ao lonxe, apareceu unha velliña.

O seu cabelo gris voaba ao vento e as sucias roupas estaban sucias e esfarrapadas. Rosmaba calquera cousa, namentres apañaba cousas da praia e as metía nun saco.

Os pais chamaron aos seus fillos e lles dixeron que ficasen lonxe da vella.

Cando esta pasou, curvándose de vez en cando para apañar cousas, sorriu para a familia, pero o seu cumprimento non foi correspondido.

Moitas semanas despois, souberon que a velliña dedicara a vida a apañar anaquiños de vidro da praia para que os nenos non cortasen os pés.

Nas nosas vidas tamén é así... algunhas persoas pasan a vida enteira protexéndonos sen que o saibamos... e a cambio non lles damos nin os bos días... ¡¡canto máis as grazas!!

Sen máis...

O autor

2006-11-09T23:17:00.000+01:00

Datos persoais:

Para os que non me coñecen, comezo presentándome. Chámome Xesús e nacín en Santiago de Compostela o 14 de Agosto de hai 17 anos. Nestes momentos estudo 2º de Bacharelato co obxectivo de matricularme na Universidade o ano que ven, sabe Deus en que...

A orixe do meu nick, kaka, remóntase aos meus primeiros anos na ESO (non hai tanto... media ducia de anos) e veu polo feito de que dixera caca en clase en lugar de mierda coa miña voz tan particular (e máis naqueles anos) para evitar as típicas copias que me fartara de facer "no diré más palabrotas en clase". Nin que dicir ten que esta anécdota

Na actulidade é máis normal que chamen kaka que escoitar o meu nome real (que, por outra banda, non me gusta nada...) tanto en persoa coma no chat.

Máis a nivel persoal, mencionar que entre as miñas afeccións destaca o fútbol, deporte que practico a nivel "profesional" no TPT, e calquera deporte en xeral; a informática, o bo humor, facer amigos...

A miña pila de libros.

A miña pila de películas.

Parte de min:

Para introducirlle un toque orixinal a este perfil, decidín poñerlle, como ben reza o título deste apartado, literalmente algunha parte de min, mediante fotografías obviamente, xa que estas non me gustan moito (si son raro, ¿aínda che quedaba algunha dúbida?) . Perdoade a calidade das mesmas.

Historia do blog:

Benvidos ao meu humilde blog, resultado de moitas probas e cambios, que conta finalmente cun deseño propio. Nado en xuño de 2004 respondendo a unha moda máis, medrou co tempo (á par que o meu xeito nestas lides) ata ser o que é.

Recoñecida a súa modestia pola cantidade de enlaces, visitas ou comentarios, non deixa de agradecer a participación e o apoio dos lectores en calquera manifestación, porque sen as túas visitas e os teus comentarios nada disto tería sentido.

Contacto:

Para contactar comigo ofrézoche un correo electrónico que deixo á túa disposición, para resolver calquera discrepancia que poida xurdir, solucionar algún problema, etc.

De todas maneiras, agradecería que empregáses os comentarios se o asunto da cuestión xa foi plantexado.

Libro de firmas:

Tamén quero aproveitar a ocasión para rogarche que me adiques un pouco do teu tempo e deixes constancia da túa visita firmándome no libro de visitas, que de momento é gratis, e que fixen para acoller comentarios de toda condición.

Sen máis...

Test curioso

2006-11-07T15:18:00.000+01:00

Bueno, serei breve, só comentar que estiven facendo un test de personalidade así un tanto peculiar que é bastante chachi, as preguntas son bastante curiosas e as posíbeis respostas tampouco o son menos. E o resultado que che dan é a semellanza a un personaxe dalgunhas serie ou película da tele (dicir que hai dous máis, pero este foi o que máis me gustou). Non está mal, a min polo menos pareceume simpático.

Ala, aquí vos deixo o meu resultado... disque son coma Garfield, éche ben curioso, pero non é que alabe as miñas virtudes, así que non remata de convencerme...

Bueno, anímovos a facelo tamén e a compartir o resultado que vos de, pode ter chiste... (para ir pulsade na imaxe non sexades tuzaróns!).

Sen máis...

Parábola do sábado: Día bonito

2006-11-04T13:23:00.000+01:00

¡O día comezou daquel xeito! Durmiu máis do que debía e chegou tarde ao traballo. Todo o que aconteceu no despacho contribuiu para deixala máis nerviosa. Ao final do día foi á parada do autobus para voltar para casa, cun gran nó no seu estómago.

Coma sempre, o autobus chegou atrasado e cheo. Tive que ficar en pé no corredor. O balanzo do autobus a botaba en todas as direcións e a súa amargura aumentou aínda máis.

Entón ouviu unha voz vindo do fondo:

- ¿Día bonito, non é?
Por causa da multitude, non podía ver ao home, mais o ouviu mentres continuaba a comentar o escenario primaveril, chamando a atención a cada marco que se aproximaba: esta igrexa, ese parque, este cemiterio, o corpo de bombeiros... Logo todos os pasaxeiros estaban ollando a través das xanelas. O entusiasmo do home era tan contaxioso que ela encontrouse sorrindo por primeira vez naquel día.

Chegou á súa parada. Foi ata a porta e botou unha ollada para o seu "guía": un vello señor con barbas, que empregaba uns desgastados lentes escuros e levando un fino bastón branco.

Sen máis...

Parábola do sábado: Saber recibir

2006-10-28T22:40:00.000+02:00

Hai moito tempo, nalgún lugar do mundo, había un homen que só quería ter dúas cousas na vida: unha flor e unha bolboreta.

Naquela época, as flores e as bolboretas eran cousas raras, difíceles de atopar. Mais Deus era unanimemente recoñecido como Aquel que Todo o Fai e Todo Pode. Así era bastante requisitado.

O home lembrouse de Deus e formalizou o seu pedido.

Despois diso, ficou días a fio ollando na dirección das nubes, coa esperanza de reciber unha resposta indicando que o seu pedido fora, polo menos, recibido. Ningunha resposta, porém, do ceo ou da terra recibiu... Os días pasaban, e nada acontecía. Por causa diso, o homem dubidou. Pensou ata que Deus era unha invención dos homes do seu tempo...

Mais un bonito día, cando menos o agardaba, unha caixiña dourada caeu do ceo na súa frente. Con tarxeta e todo. E o remitente era Deus. Na tarxeta branca, estaba escrito en letras douradas:

"Reciba con amor os presentes que Eu lle dou. Desculpe a demora. Deus".

- ¿Non é que El existe mesmo? - comentou o home.

E Deus non tiña esquecido nada. O paquete veu ata embrullado en papel de agasallo, enfeitado con lúas, estrelas e imaxes de querubíns. Arredor da caixa, podíase ver un grande e ben feito lazo de fita e, no medio del, un ramo de oliveira. Antes que un aventureiro calquera o fixese, o home agarrou a caixa.

Abriuna e encontrou dúas cousas: un cacto e unha eiruga. Non entendeu nada...

- ¿Pero que negocio é este? A xente pide unha cousa e El manda outra? - preguntouse. - Será que non me souben explicar ben?

Non se convenceu:

- O meu agasallo veu errado. Deus confundiuse. Debe ser porque recibe moitos pedidos...

O home abandonou o cacto e a eiruga nun canto.

Os días foron pasando... pasando... e, nun deles, vexa só o que aconteceu: ¡a eiruga transformouse en bolboreta e do cacto naceu a máis linda de todas as flores!

O homem de tanta sorpresa ficou parado, de boca aberta, con cara de tolo...

Hoxe os tempos son outros, pero a lección é a mesma: ten calma. Moitas veces o camiño recto non é o mellor e cómpre ter paciencia.

Sen máis...

Resumos

2006-10-26T01:42:00.000+02:00

Segundo de Bacharelato:

Primeira avaliación:

Primeiro de Bacharelato:

Segunda avaliación:

Primeira avaliación:

Sen máis...

Parábola do sábado: as túas metas lonxe dos caranguexos

2006-10-21T20:15:00.000+02:00

Existe un tipo de caranguexo que non pode ser capturado, pois é o suficientemente áxil e intelixente para saír de calquera nasa de caranguexo. E aínda así, son capturados millares destes caranguexos cada día, grazas a unha particular característica humana que posúen.

A nasa é unha gaiola de arame cun burato no alto. Unha isca é colocada no fondo da gaiola e a gaiola é colocada debaixo da agua. Un caranguexo se adianta, entra na gaiola e comeza a mastigar a isca. Un segundo caranguexo xúntase con el. E un terceiro... Banquete para caranguexo. Yummm. Eventualmente, porén, toda a isca se foi.

Os caranguexos poderían gabear polo lado da gaiola e saír polo buraco sen dificultade, pero non o fan, eles fican na gaiola e outros caranguexos van e xuntarse con eles moito despois de que a isca se rematase.

Se un dos caranguexos percibe que non existe ningunha razón para ficar na nasa e tenta saír, os outros caranguexos se unen contra el e o paran e o empuxaran repetidamente contra o lado da gaiola. Se persiste, os outros arrancaranlle súas garras para impedir o alpinismo. Se aínda insiste, o matarán.

Os caranguexos, por forza da maioría, fican xuntos na gaiola. A gaiola é arrastrada e acaban todos no pucheiro.

A diferenza principal entre estes caranguexos e os humanos é que estes caranguexos viven na augu e os humanos na terra.

Calquera que teña un soño (que podería colocalo fóra da nasa) ten que se precavirse dos habitantes das mesma nasa.

Os caranguexos humanos normalmente non usan a forza física, agora ben, certamente non a descartan, sinxelamente non adoitan precisala, pois teñen métodos máis efectivos á man na boca: insinuación, dúbida, ridicularización, irritación, escarnio, sarcasmo, desprezo, humillación, insulto, provocación, mentira, calumnia e ducias doutros que non aparecen nas nosas enciclopedias.

O camiño para lidar con estas persoas é o mesmo método usado polo caranguexo Jonathon, no libro "Jonathon Joffrey Crab on his clan", que coñecendo os perigos da tentativa de saír da gaiola, dixo:

- ¡Ei! ¡Isto é moi divertido! ¡Que bela reunión de caranguexos! Esperem un pouquiño que eu só vou chamar algúns máis! E saiu para a liberdade.

Suxerencia: manteña os caranguexos lonxe das súas metas.

Sen máis...

Aniversario de Baluja

2006-10-17T22:59:00.000+02:00

Como xa sabedes moitos de vós, hoxe é o aniversario de Aleixandre Baluja, e aproveitando a posibilidade que me ofrece este blog, vouno felicitar (aínda que xa o fixen en clase coa miña mítica pintura rupestre no encerado, e este conto mencionar que se me está quitando a vagancia e estou facendo historia...) ao igual que fixen con outros anteriormente.

¡¡¡Parabéns campión!!!

Neste sentido quero desexarlle que pase un feliz día, que teña un bo ano, que o pase moi ben e que medre moito.

Espero que bos portedes coma bos cristiáns e fagades o propio.

Sen máis...

Parábola do sábado: Vivir coma as flores

2006-10-14T00:06:00.000+02:00

- Mestre, ¿como fago para non aborrecerme? Algunhas persoas falan demais, outras son ignorantes. Algunhas son indiferentes. Odio ás que son mentireiras. Sofro coas que calunian...

- ¡Pois vive como as flores! - advertiu o mestre.

- ¿Como é vivir como as flores? - preguntou o discípulo.

- Repare nestas flores, - continuou o mestre, sinalando lirios que medraban no xardín,- nacen no esterco, entretanto, son puras e perfumadas. Extraen do adubo malcheiroso todo o que lles é útil e saudábel, pero non permiten que o acedume da terra manche o frescor dos seus pétalos.

É xusto angustiarse coas propias culpas, mais non é sabio permitir que os vicios dos outros o molesten. Os defectos deles son deles e non teus. Se non son teus, non hai motivo para o aborrecemento. Exercite, pois, a virtude de rexeitar todo o mal que ven de fóra. Iso é vivir coma as flores.

Sen máis...

Parábola do domingo: Máis importante que os agasallos

2006-10-08T20:52:00.000+02:00

Un home tivo que marchar ao estranxeiro para traballar deixando a súa noiva chorando.

- Non te preocupes, escribireiche diariamente -dixo el.

Escribiulle durante anos. Pero como lle estaba indo moi ben no seu traballo, non tiña plans imediatos de voltar.

Un día, recibiu unha invitación de casamento. A súa namorada estaba prometida. ¿Con quen? ¡Co carteiro que regularmente entregaba as súas cartas! De feito, a distancia fai partir os corazóns.

O pobre namorado certamente se preguntou,

- ¿Cal foi o erro? Envieille cartas, bombóns e flores.

Cando as relacións acaban, a lista de cousas dadas e feitas normalmente aparecen. Nós dicimos "Eu lle dei isto e aquilo... Eu fixen todas aquelas cousas por ti..."

Ata parece que o amor é simplemente probado pola cantidade de agasallos e favores. Mais en canto os agasallos son importantes, o amor clama polo que é básico: a presenza do amado. Eu observei, por exemplo, as orquídeas da miña nai. Cando ela fica fóra por moito tempo, elas parecen doentes e moitas delas murchan. Pero cando está, brillan como flores. A miña nai non fai nada excepcional. Apenas pasa moito tempo conversando e acariciándoas.

Eu acho que as persoas, aínda máis que as flores, esixen unha presenza atenciosa. O amor é fundamentalmente un compromiso con outra persoa. Nós podemos estar comprometidos cos nosos negocios, traballo, afección, deportes e clubes, mais no sentido exacto, eles non poden devolvernos o amor. I é que as persoas precisan de afecto e atención, as cousas materiais poden axudar apenas ata un certo punto. Pero nunca poderán sustituír o maior agasallo que é a presenza.

Marta estava ocupada co seu traballo. Ela pensaba que tiña que traballar moito porque o seu amado pai estaba moi doente. Ela tiña que conseguir diñeiro para o seu caro tratamento. Mentres, os seus irmáns e irmás ficaban ao carón de seu pai a maior parte do tempo. Dábanlle o baño, cantaban para el, dábanlle a refeição ou simplemente lle facían compaña.

Un día Marta se entristeceu porque escoitou ao seu pai dicirlle á súa nai,

- Todos os nosas fillos me amam, excepto Marta.

- ¿Como podía ser? - pensou Marta. - ¡Eu me mato a traballar para ter diñeiro para o seu tratamento! Os meus irmáns non axudan para nada para pagalo.

Unha noite, como case sempre, Marta chegou tarde a casa. Espiou pola porta do cuarto onde seu pai estaba deitado e notou que aínda estaba esperto. Ela decidiu aproximarse e sentar a carón da cama. O seu pai colleu as súas mans e dille,

- Sinto a túa falta. Non me queda moito tempo. Fica comigo.

E ela ficou co seu pai, collida á súa man a noite enteira. Á mañá seguinte, Marta dille a todo o mundo,

- Pedín unha licenza no traballo. Gustaríame ficar co meu pai. De agora en diante, eu lle darei o baño e cantarei para el.

O seu pai luciu un bonito sorriso. El sabía, desta vez, que Marta tamén o amaba.

Cando somos nenos, precisamos da presenza dos nosos seres queridos. Como adultos as persoas non precisan menos.

Sen máis...

Heidelberg

2006-10-07T22:50:00.000+02:00

Bueno, tal día coma hoxe cheguei de Alemaña ás 21:50h ao aeroporto de Castelao (Lavacolla, para que nos entendamos), despois dunha sobredose de estacións de tren e aeroporto, e senon xa me diredes: ás 09:00 collemos o tren para Frankfurt, en 90 minutos chegamos ao aeroporto e estivemos vagando por alí ata as 15:00h que embarcamos para Madrid, 2:30 horas de voo e ao chegar á T4 tivemos que agardar 3h máis para coller o avión que nos trouxo, logo de 45 minutos, á nosa terra.

Como dicía, acabo de chegar pois, para os que non o saibades, estiven de intercambio alí 10 días, dende o 28 do mes pasado ata hoxe. Estiven en Heidelberg que era moi bonito e fomos, ademais, a Manheim, Speyer e Estrasburgo.

E bueno, que poido dicir, que o pasei moi ben cos alemans que eran todos moi simpáticos, a miña familia era moi chachi que ata os pais xogaban comigo ao UNO... ademais sorprendinme a min mesmo, porque por norma xeral entendía sempre o que dicían (cando falaban en inglés, claro), aínda que non se pode dicir que aprendera moito inglés... sei tan pouco coma antes de ir, que iso non quere dicir que non aproveitara a viaxe.

Que máis se pode dicir, que aproveitamos ensinarlles a cultura galega, e a este respecto o mítico ¡que che preste!, quede ben claro que llo ensinei eu o día do PizzaHut, e que a partir de aí xa comezaron a dexenerar a ensinarlle vulgaridades en plan: "nome-dun-indesexable-profesor-de-Galego-que-non-vou-citar é un fillo de puta".

E logo a profesora, unha tal Utha o como diaño se escriba pois que pronunciaba mal (vale, eu tamén, e podedes rirvos de min se queredes... ao fin e ao cabo se non rides diso idelo facer doutra cousa así que... bueno que iso é outro tema), como dicía, pronunciaba mal o s e andabamos a imitar todo o día á súa frase máis popular: ¿teneish otrash preguntash?¿algo másh?

Destacar que había unha tenda de chucherías onde vendían gominolas con sabor a cervexa... e que había un Starbucks e que agora teño o mono do chocolate (do chocalate de verdade, non pensedes mal que eu son un neno bo) . E non sei que máis dicir... que comprei numerosas camisetas, en total 4, xa mas veredes postas se vos cadra e senon facede por verme ou fastidiadevos, porque non hai outra...

Bueno, en conclusión, que se Deus quere que aprobe o selectivo en xuño volvo no verán...

Sen máis...

Parábola do sábado: Terche preto

2006-09-30T19:07:00.000+02:00

O amor nos amosa diferentes camiños e sentimentos que nos non conseguimos comprender nesta relación de amor e odio. Sentes, sofres, sen saber exactamente o porque diso todo. Ai acontece, e fica incontrolábel. O pensamento viaxa sem límites e sen calquera motivación ou vontade de parar... é gostoso sentir esa sensación, nada estraña, mais familiar...

Alguén que nos fai feliz está alí, preto da xente, podemos admirar, fitarlle, ouvir as súas palabras, as súas dúbidas, os seus desexos e cantos soños e momentos felices, coa súa ledicia interior chea de vida.

Cando me abraza...abre aquel sorriso lindo de felicidade e os ollos marelados tentando segurar unha bágoa... queréndome dicir agora estou feliz... É imposíbel falar nese instre, a voz se trava, e o corazón a mil, que vai decelerando devagar... sen présa, encanto nos ollamos sen palabras nun silencio, de pequenos instantes, mais dunha forza suficiente para mudar calquera destino.

Son momentos máxicos... a felicidade chega e nos leva a construír outros soños... son alegrias contidas pola ansiedade da espera e da saudade que agora termina.

¡¡¡¡Xa chegaches!!!!

Sen máis...

Parábola do sábado: Agasallos de balde

2006-09-23T01:02:00.000+02:00

Con motivo da parábola desta semana vou deixarvos unha pequena lista cunha serie de agasallos que saen de balde e que, paradoxicamente, son os máis valiosos... E unha sinxela reflexión que me xurdiu hai un tempo e que atopei agora este xeito de compartila con vós, logo é cousa vosa aplicala ou non.

O Agasallo de Escoitar: realmentes debes de escoitar. Nada de interromper, nada de soñar esperto, nada de planexar á resposta. Apenas escoita con interese, afecto e atención.
O Agasallo do Afecto: Sexa xeneroso con apertas e bicos, palmadas nas costas e apretóns de mans na hora certa. Deixa que estas pequenas actitudes demonstren o amor que tes.
O Agasallo do Sorriso: Comparte artigos e historias chistosas. O teu presente dirá "eu adoro rir contigo".
O Agasallo dun E-mail: Pode ser un simple "Grazas pola axuda" ou un soneto enteiro. Un billete, mesmo pequeno, manuscrito, pode ser lembrado toda a vida, e pode ata mudar unha vida. Lembre o seu amor ou gratitude por algo específico que a outra persoa fixo ou simplemente pola súa amizade.
O Agasallo dunhas Palabras Fermosas: Un simple e sincero, "Estás moi linda de vermello.", "Fixeches un traballo excelente" ou "¡A comida estaba maravillosa!" pode tornar o día de alguén mellor, moito mellor.
O Agasallo dun Favor: Frecuentemente, saia da rutina e faga algunha cousa xentil. Fai unha chamada telefónica para perguntar como lle vai ao seu amigo, pase a visitalo para deixarlle un abrazo.
O Agasallo da Soidade: Hai momentos cando non queremos nada máis que ficar soiños. Sexa sensíbel a eses momentos e dá o presente da soidade respectando o amigo como persoa sen deixar dúbidas en canto ao seu apoio incondicional.
O Agasallo da Leda Disposición: O camiño máis fácil para sentírmonos ben é dicir unha palabra xentil a alguén. De feito, non é tan difícil dicir, "¡Ola!" ou "Moitas grazas".

Sen máis...

Aniversario de Rakel

2006-09-21T14:24:00.000+02:00

Como xa sabedes moitos de vós, hoxe é o aniversario de Rakel, e quero aproveitar a posibilidade que me ofrece este blog para felicitala (aínda que xa o fixen), ao igual que fixen con outros anteriormente.

¡¡¡Parabéns!!!

Neste sentido quero desexarlle que pase un feliz día, que teña un bo ano e que desfrute dos seus 17 anos recén estreados.

Espero que sexades bos cristiáns e a felicitedes con xeito.

Sen máis...

Día Mundial do Alzheimer

2006-09-20T23:59:00.000+02:00

Mañá (bueno, matizo, un minuto despois da hora de publicación desta entrada) será 21 de setembro e se celebrará o Día Mundial do Alzheimer, data elixida pola Organización Mundial da Saúde e a Federación Internacional de Alzheimer.

E antes de continuar aclarar quee non é que eu queira adiantarme aos acontecementos, senon que, por motivos que mañá serán evidentes, vinme obrigado a publicar está entrada hoxe.

E dito isto, continuo. O propósito desta conmemoración é dar a coñecer a enfermidade e difundir información ao respecto, solicitando o apoio e a solidariedade da poboación en xeral, de institucións e de organismos oficiais.

A enfermidade do Alzheimer é unha enfermidade neurodexenerativa, que se manifesta como deterioro cognitivo e trastornos conductuais (tradución para incultivados: que esqueces o que sabías e que che dan arroutos). Caracterízase na súa forma típica por unah perda progresiva da memoria e doutras capacidades mentais, a medida que as células nerviosas (neuronas) morren e diferentes zonas do cerebro se atrofian. A enfermidade adoita ter unha duración media aproximada de 10-12 anos, aínda que iso poida variar moito dun paciente a outro.

A idade avanzada é o principal factor de risco para sufrir a enfermidade do Alzheimer (maior frecuencia a maior idade), aínda que nunha minoría de casos se presenta en idades menores a 60 anos. Entre o 2 e o 3% dos menores de 65 anos amosan signos da enfermidade, mentres sube ata o 25 e o 50% nos maiores de 85 anos.

O Alzheimer pasa por diferentes fases, de xeito que se poden distinguir tres etapas:

Inicial, cunha sintomatoloxía lixeira ou leve, o enfermo mantén a súa autonomía e só precisa supervisión cando se trata de tareas complexas.
Intermedia, con síntomas de gravidade moderada, o enfermo depende dun coidador para realizar as tareas cotías.
Terminal, estado avanzado e terminal da enfermidade, o enfermo é completamente dependente.

Os síntomas máis comúns da enfermidade son alteracións do estado de ánimo e da conduta, perda de memoria, dificultades de orientación, problemas coa lenguaxe e alteracións cognoscitivas(cognitivas).

A perda de memoria chega ata o non recoñecemento de familiares ou o esquecemento de habilidades normais para o individuo. Outros síntomas son cambios no comportamento como arroutos de violencia en xente que non ten un historial destas características. Nas fases finais a musculatura e a movilidade deterióranse, puidendo presentarse incontinencia urinaria e/ou fecal.

Na actualidade non existe cura para a enfermedade, pero sí tratamentos que intentan reducir o grao de progresión da enfermidade e os seus síntomas.

Sen máis...

Parábola do sábado: Olimpiadas

2006-09-16T00:47:00.000+02:00

Hai algúns anos atrás, nas Para-olimpiadas de Seattle, nove participantes, todos con deficiencia mental ou física, aliñáronse para a saída da carreira dos 100 metros lisos.

Ao sinal, todos partiron, non precisamente en disparada, pero coa vontade de dar o mellor de si, rematar a carreira e gañar. Todos, coa excepción dun rapaz que tropezou no asfalto, caeu rodando e comezou a chorar. Os outros oito ouviron o choro, diminuíron o paso e ollaram para atrás.

Entón eles viraron e voltaron. Todos eles. Unha das nenas, con Síndrome de Down, axeonllouse, deulle un bico ao rapaz e dille:

- Tranquilo, agora vai sanar.

E todos os nove competidores deronse as mans e andaron xuntos ata a liña de meta. O estadio enteiro levantouse e os aplausos duraron moitos minutos. E as persoas que estaban alí naquel día continuan repetindo esta historia ata hoxe... ¿Por que?

Porque, no fondo, sabemos que o que importa nesta vida non é gañar soíño. O que importa nesta vida e axudar a outros a vencer, mesmo se iso significa diminuír o ritmo e mudar de o curso.

Sen máis...

Son Goku

2006-09-10T01:19:00.000+02:00

Bueno, o outro día estiven vendo está magnífica serie e tróuxeme tantas lembrazas da miña feliz e inconsciente infancia, que tempos... así que quixen brindarvos o pracer de experimentar a mesma sensación traéndovos a fantástica banda sonora que de nenos tan ben sabiamos... aí vos queda:

Atravesei unha nube brillante
atravesei atravesei
e o meu corpo tinguiuse de moitas cores distintas

Aproveitei a explosión do volcán
do volcán, do volcán
e o planeta perdeu a súa vida dun golpe

Sei que un dinosaurio atopo no meu camiño
estou disposto a todo
a todos os matarei, a todos!

Nada, nada, estou disposto a todo
a calquera cousa que veña

Nada, nada, o río cruzarei moi veloz
e os peixes asustarei

Nada, nada estou disposto a todo,
a meterme na boca do lobo
aínda que me devore

Nada, nada, hoxe tamén manterei
a miña cara sorrinte
a pesar de todo
a pesar de todo
a pesar de todo.

Sen máis...

Parábola do sábado: Pequenos xestos

2006-09-09T00:40:00.000+02:00

É curioso observar como a vida nos ofrece resposta aos máis variadas dúbidas do cotidiano... Vexamos:

A camiñada máis longa só é posíbel paso a paso, o mellor libro do mundo foi escrito letra por letra, os milenios sucédense segundo a segundo, as máis violentas fervenzas fórmanse de pequenas fontes, a imponencia do piñeiro comeza na simplicidade dunha semente.

Non fose a gota e non habería choivas, o máis sinxelo niño faise de pequenos garabullos, a máis bela construción non se tería efectuado senón a partir do primeiro ladrillo, as imensas dunas están compostas de minúsculos graos de area. Como xa conta o dito popular, as mellores fragancias veñen en frascos pequenos.

É case incríbel imaxinar que apenas sete notas musicais teñan dado vida á "Ave María", de Bach, e á "Aleluia", de Haëndel...

...Así tamén o mundo de paz, de harmonía e de amor co que tanto soñamos só será construído a partir de pequenos xestos de comprensión, solidariedade, respecto, tenrura, fraternidade, benevolencia, indulxencia e perdón, día a día...

Ninguén pode cambiar o mundo, pero podemos mudar unha pequena parcela del: esa parcela que chamamos "Eu". Non é fácil nin rápido, máis vale a pena tentalo.

Sen máis...

Thomas Gravesen VI

2006-09-08T12:35:00.000+02:00

E por última vez, Gravesen en acción. Real Madride - Deportivo.

E con isto remata a miña homenaxe na despedida deste carismático xogador, que todos esperamos que non sexa un adeus, senon un ata logo, polo ben do espectáculo. Pero mentres non poidamos desfrutar cada fin de semana do seu virtuosismo temos que conformarnos cos videos das súas aventuras nesta última tempada. Botaremolo de menos... pero a pregunta que me xorde agora é ¿haberá alguén quen de encher dalgún xeito (Gravesen é insustituíbel) o baleiro que el deixa na Liga española? ¿se é así, quen será a figura que o faga? Aceptanse apostas.

Sen máis...

Thomas Gravesen V

2006-09-07T12:33:00.000+02:00

De novo Gravesen en acción. Real Madride - Atlético de Madride.

Sen máis...

Thomas Gravesen IV

2006-09-06T23:40:00.000+02:00

Outra vez, Gravesen en acción, Athletic de Bilbao - Real Madride.

Sen máis...

Thomas Gravesen III

2006-09-05T23:26:00.000+02:00

Outra vez, Gravesen en acción. Real Madride - Espanyol.

Sen máis...

Thomas Gravesen II

2006-09-04T22:49:00.000+02:00

Real Madride - Cádiz, Gravesen en acción.

Sen máis...

Thomas Gravesen I

2006-09-03T15:37:00.000+02:00

Con motivo da despedida do personaxe máis carismático do curso pasado, co que tanto rimos as fins de semana e sobre o que non nos cansamos de esbardallar, loando as súas incontábeis cualidades, quero rendirlle unha homenaxe digna da súa persoa durante está semana. Como non, estou falando de Thomas Gravesen.

Nado o 11 de marzo de 1976 na localidad de Vejle (Dinamarca), mide 1,83 m e pesa 74 kg (segundo a ficha técnica).

Ocupa a demarcación de mediocentro, sendo a súa principal ocupación o aspecto defensivo, onde sobresae notabelmente debido á súa anticipación, colocación e forza (a este respecto destacar a anécdota de que, debido á súa fortaleza e a que o seu aspecto duro é tan imponente, un día 'seduciu' ao mesmísimo boxeador estadounidense Mike Tyson cando preparaba un combate en terras danesas) á hora de disputar o balón.

Deu os seus primeiros pasos futbolísticos no equipo da súa localidade natal, dando o salto dous anos despois á bundesliga xermana fichando polo Hamburgo; e, tras tres tempadas sendo recoñecido como o mellor xogador estranxeiro pasou ás filas do Everton inglés e, grazas á súa boa actuación na Eurocopa de Portugal, concretouse a súa fichaxe polo Real Madrid C.F.

Na súa selección ocupa un posto de gran importancia, sendo unha das pedras angulares para o seu seleccionador, nin que dicir ten que a súa titularidade é indiscutíbel, erixíndose como un líder tanto dentro do vestuario como no terreo de xogo.

Creador da mundialmente coñecida "Gravesinha", notábel xogada onde rótula, meniscos e ligamentos cruzados están ao servizo do espectáculo. [Ver video]

Sen máis...

Parábola do sábado: As palabras teñen forma

2006-09-02T21:30:00.000+02:00

Bueno, anunciar que por unha serie de circunstancias, a historia esta das parábolas cambia do venres para o sábado, espero que non vos importe moito. Veña, aí vos queda:

Um home estaba sentado ao lado do ataúde da súa muller, triste e amargurado. De repente viu pasar en fronte súa un desfile de formas belas e brillantes, leves de beizos rosados e ollos claros de ledicia.

- ¿Quen sodes vós, belas criaturas? - preguntou el.

E elas responderon:

- Somos as palabras que lle poderías ter dito a ela.

- ¡Ooh! ¡Queden comigo! - implorou o home.- As súas belas formas son coma un puñal cortándome o corazón, pero mesmo así queden comigo, pois ela está fría e muda e eu estou soíño.

Elas responderon:

- Non, non podemos ficar porque non temos existencia. Somos apenas a luz que xamais brillou.

E marcharon.

O home continuou triste e amargurado. De repente viu erguerse entre el e o cadaleito un bando de formas terríbeis, pálidas, de beizos brancos e ollos de fogo. O home estremeceuse e preguntou.

- ¿Quen sodes vós, formas horrendas?
E elas responderon:

- Somos as palabras que ela ouviu de ti.
O homem berrou aterrado.

- ¡Saian daquí, deixenme só! ¡Mellor a soidade que a vosa compaña!
Mais elas se sentaron en silencio, fixaron os ollos no home e permaneceron con el para sempre.

Sen máis...

Aniversario de Alex

2006-08-28T15:35:00.000+02:00

Esta vez quero aproveitar para felicitar a Alex, que aínda que xa o fixen no día propio cun SMS, non vai ser menos e merece unha entrada coma os demais. Eu xa llo vou dicir ao meu xeito xa tradicional:

¡¡Parabéns chico!!

Que cumpras moitos máis, que medres moito (moito máis tampouco...), teñas un bo ano que che vaia mellor, sexas feliz e todo iso que se adoita dicir nestes casos...

Veña, a ver que se facedes o mesmo e vos portades aquí co amigo...

Sen máis...

Sei-te de Cor

2006-08-26T18:47:00.000+02:00

Pois aquí vos deixo unha canción en portugués de Paulo Gonzo, que escoitei moito este verán en Ribeira porque me deu poñer unha emisora portuguesa (a ver se aprendía algo... ) que é semellante aos 40 principais de aquí, Radio Comercial chamábase ou iso entendín eu, de feito a ponían 3 veces ao día (acabei aprendéndoa case...): unha despois de comer, outra a media tarde e outra a iso das 02:00h da noite e agardaba a que a puxeran para deitarme porque me gustou... Aí vos queda,

“Sei-te de Cor”

Sei de cor
cada traço do teu rosto, do teu olhar
cada sombra da tua voz e cada silencio,
cada gesto que tu faças,
meu amor sei-te de cor

sei cada capricho teu e o que nao dizes
ou preferes calar, deixa-me adivinhar
nao digas que o louco sou eu
se for tanto melhor
amor sei-te de cor

sei porque becos te escondes,
sei ao pormenor o teu melhor e o pior
sei de ti mais do que queria
numa palavra diria
sei-te de cor.

sei cada capricho teu e o que nao dizes
ou preferes calar deixa-me adivinhar
nao digas que o louco sou eu
se for tanto melhor
amor sei-te de cor

sei de cor cada traço do teu rosto, do teu olhar
cada sombra da tua voz e cada silencio,
cada gesto que tu faças
meu amor sei-te de cor

Sen máis...

Parábola do venres: Mahatma Gandhi

2006-08-25T23:58:00.000+02:00

Unha muller achegouse a Gandhi e pediulle:

- Por favor, Mahatma. Dígalle ao meu fillo que pare de comer azucre.

Gandhi fixo silencio e acabou dicindo:

- Traia ao seu fillo de volta en dúas semanas.

Confusa, a muller agradeceullo e dixo que faría o que Mahatma lle pediu. Dúas semanas máis tarde, retornou co seu fillo. Gandhi fitou ao neno e dille:

- Para de comer azucre.

Agradecida, pero inconforme, a muller preguntou:

- Mahatma, ¿por que me pediu que o trouxese en dúas semanas? O señor podería terllo dito, como fixo agora, dúas semanas atrás.

Gandhi respondeu:

- Dúas semanas atrás, eu estaba comendo azucre.

Sen máis...

Parábola do venres: Escola da vida

2006-08-18T00:33:00.000+02:00

Un sabio atravesaba en barco un rio e, conversando co barqueiro, preguntou:

- Dígame unha cousa, ¿vostede sabe de botánica?
O barqueiro ollou para o sabio e respondeu:

- Non moito, señor. Non sei que historia é esa.

- ¿Non sabe botánica, a ciencia que estuda as plantas? ¡Que mágoa! Perdeu parte da súa vida.

O barqueiro continua remando e pregunta novamente o sabio:

- Dígame unha cousa, ¿vostede sabe astronomía?
O coitado do barqueiro, analfabeto, balanzou a cabeza e di:

- Non señor, non sei o que é a astronomía.

- A astronomia é a ciencia que estuda os astros, o espacio e as estrelas. ¡Que mágoa! Perdeu parte da súa vida.
E así foi preguntando respecto de cada ciencia: astroloxía, física, química, e de nada o barqueiro sabía.E o sabio sempre terminaba co seu refrán:

"¡Que mágoa! Perdeu parte da súa vida."

De repente, o barco bateu contra unha pedra, rompeuse e comezou a afondar. O barqueiro preguntou ao sabio:

- ¿O señor sabe nadar? Non, non sei.

- ¡Que pena, o señor perdeu toda a súa vida!

As escolas ensinannos todo, menos a vivir.

Sen máis...

O suicida

2006-08-16T15:35:00.000+02:00

Xunto ao cadaleiro dun suicida atopouse unha carta dirixida ao Sr. xuíz nos seguintes termos:

"Non culpe a ninguén da miña morte, quítome a vida porque se vivira dous días máis xa non sabría quen son neste mar de bágoas, vera vostede, Sr. xuíz.

Tiven a desgraza de casar cunha viuva, esta tiña unha filla. De habelo sabido, nunca o faría. O meu pai, para maior desgraza era viuvo, namorouse e casou coa filla da miña muller, de maneira que a miña muller era sogra do seu sogro, a miña fillastra convirtiuse na miña nai e o meu pai, ao mesmo tempo, era o meu xenro.

Ao pouco tempo a miña madrasta trouxo ao mundo un varón, que era o meu irmán, pero era neto da miña muller, de maneira que eu era avó do meu irmán. Co correr do tempo a miña muller trouxo ao mundo un varón que como era irmán da miña nai era cuñado do meu pai e tío dos seus fillos.

A miña muller era sogra da súa filla, eu son, en cambio pai da miña nai, e meu pai e a súa muller son os meus fillos; ademais, eu son o meu propio avó.

Sr. xuíz: Despídome do mundo porque non sei quen son."

Sen máis...

Novo deseño

2006-08-15T14:00:00.000+02:00

Bueno, pois como me propuxen hai un tempo ao incluirme no CSS Reinicia, cambiei o anterior deseño froito do meu aburrimento pero ao que tanto cariño lle collera por este...

Aínda que non está rematado, pois aínda me falta poñer a funcionar o navegador horizontal, que coido será moi útil para non saturar o menú; e modificiar o dito menú, pois aínda é un resto do deseño anterior.

Mais, que vos vou dicir, o seu traballo me custou, pero persoalmente gustame máis que o anterior porque se me fai máis agradábel para a vista e a navegación e é menos soso (para o meu gusto), así que non vou ocultar que me sinto orgulloso do resultado, que, como dixen, non é definitivo, pero que xa se lle ve a traza.

Agora ben, tamén me gustaría contar coa vosa opinión para ver que os parece. As críticas, suxerencias, etc. serán moi ben recibidas, para posíbeis melloras.

E antes de rematar quería agradecer un par de cousas. Primeiro a todas aquelas persoas que me aconsellaron mentres o deseño aínda era o feto-embrión disto que se ve agora. E logo a Marinha, pois foi a única persoa que me animou a participar na iniciativa do CSS Reinicia, porque sei por min propio non o faría. A todos eles,

¡¡Moitas gracias!!

Sen máis...

Ranking

2006-08-03T02:36:00.000+02:00

As mellores persoas son...		(Tot)
Marykinha		(108)
Mariña		(91)
Angel		(54)
Cocojo		(47)
Alex		(43)
O puyol do CDM		(42)
Jorge		(26)
Alvinha		(26)
Nene		(15)
Paula		(14)
GuauGuau		(14)
Sinuh3		(13)
Lydia		(13)
Dravos		(6)
*Marias**		(3)
JuanSebastianelcano		(2)
Yeyu		(2)
Cecilia		(2)

Sen máis...

Aniversario de Alba Pita

2006-07-31T19:03:00.000+02:00

Nesta ocasión ocúpame o deber de felicitar a Alba Pita polo seu aniversario, que fixo méritos de sobra para tal honra, incluso máis que algún. Destacar ademais que se fai toda unha señora, quero dicir, que cumpre 18 anos, obtén plenos dereitos e xa pode facer esas cousas tan divertidas como ir ao cárcere. E agora xa vou co meu xa tradicional protocolo, non por iso hipocrita, destas ocasións:

¡¡Parabéns rapaza!!

Que cumpras moitos anos máis, que medres moito, teñas un bo ano, que sexas feliz e todo iso que se di nestas datas...

Veña, a ver que se lle poñedes algo bonito aquí (e se podedes evitar o chista facil mellor, que xa o vimos todos...).

Sen máis...

"Adelante"

2006-07-30T20:58:00.000+02:00

Pois aquí vos deixo está canción de Naiara Ruz que algúns de vós xa coñeceredes dos inesquicibéis encontros de Bujedo... a min persoalmente gustame moito (polo mensaxe que transmite e, sobre todo, polas lembrazas que me trae...) e, agora que acabamos de volver do noso último encontro de verán, pois adicarlla especialmente a todas as persoas que compartimos esta marabillosa semana.

"Adelante"

Justo en el momento en que empezaba
a encontrar oscuridad hasta en el sol de mi ciudad.

Justo en el momento en que la resignación
consumía cada día mi ilusión.

Apareces tú y me das la mano
y sin mirarme te acercas a mi lado.
Y despacito me dices susurrando que escuche tu voz.

Adelante por los sueños que aún nos quedan.
Adelante por aquellos que están por venir.
Adelante porque no importa la meta
el destino es la promesa de seguir…(x2)
Adelante.

Justo en el momento en que empezaba
a sospechar que la ilusión me abandono sin avisar.

Justo en el instante en que empezaba
a olvidar, a atreverme, a imaginar, a inventar.

Apareces tú y me das la mano
y sin mirarme te acercas a mi lado…
y despacito me dices susurrando que escuche tu voz.

Adelante por los sueños que aún nos quedan.
Adelante por aquellos que están por venir.
Adelante porque no importa la meta,
el destino es la promesa de seguir… (x2)
BIS

Adelante (repite 5 veces)

Sen máis...

Parábola do venres: A lenda dos sentimentos

2006-07-28T20:04:00.000+02:00

Conta a lenda que unha vez se reuniron nun lugar da terra todos os sentimentos e cualidades dos homes. Cando o Aburrimento bostezou por terceira vez, a Loucura, como sempre tan tola, propúxolles:

-¿Xogamos ao escondedoiro?

A Intriga levantou a cara intrigada, e a Curiosidade, sen poder conterse, preguntou:

- ¿Ao escondedoiro? ¿e como é iso?
-É un xogo - explicou a Loucura - no que eu me tapo a cara e comezo a contar dende uno ata un millón mentres vostedes se agachan e, cando eu remate de contar, o primeiro ao que atope, ocupará o meu lugar para continuar o xogo.

O Entusiasmo foi secundado pola Euforia. A Ledicia deu tantos saltos que terminou por convencer á Dúbida, e incluso á Apatía á que nunca lle interesaba nada. Pero non todos quixeron participar. A Verdade prefiriu non agacharse; ¿para que? se ao final sempre a ían atopar, a Soberbia opinou que era un xogo moi parvo (no fondo, o que lle molestaba era que a idea non fora súa), e a Covardía prefiriu no arriscarse...

- Un, dous, tres... - comezou a contar a Loucura.

A primeira en esconderse foi a Pereza, que, como sempre, se deixou caer trala primeira pedra do camiño. A Fe subiu ao ceo, e a Envexa agachouse trala sombra do Triunfo, que co seu propio esforzo lograra subir á copa do árbore máis alto.

A Xenerosidade case non alcanzaba a esconderse; cada sitio que hachaba lle parecía marabilloso para algún dos seus amigos: "¿un lago cristalino? ¡é ideal para a Beleza!; ¿a físgoa dun árbore? ¡perfecto para a Timidez!; ¿o voo dunha bolboreta? ¡o mellor para a Voluptuosidade!; ¿unha ráfaga de vento? ¡magnífico para a Liberdade! Así que terminou por ocultarse nun raio de sol. O Egoísmo, en cambio, atopou un sitio moi bo desde o principio, ventilado, cómodo... eso sí, só para él.

La Mentira agachouse no fondo dos oceanos (¡mentira, en realidade se acochou detrás do arco da vella), e a Pasión e o Desexo no centro dos volcáns, o Esquecemento... ¡esquecín onde se escondeu!... pero non é o importante.

Cando a Loucura contaba 999999 o Amor aínda non atopara sitio para esconderse, pois todo estaba ocupado, ata que divisou unha roseira e, entenrecido, decidiu agocharse entre as súas flores.

-¡Un millón! - contou a Loucura e comezou a buscar.

A primeira en aparecer foi a Pereza, só a tres pasos da pedra. Despois escoitou á Fe discutindo con Deus no ceo sobre zooloxía, e á Pasión e ao Desexo os sintiu no vibrar dos volcáns.

Nun descoido atopou á Envexa, e claro, puido deducir onde estaba o Triunfo. Ao Egoísmo non tivo nin que buscalo; el soíño saiu desesperado do seu escondedoiro que resultara ser un niño de avespas.

De tanto camiñar sentiu sede e ao achergarse ao lago descubriu á Beleza. E coa Dúbida resultou máis fácil aínda, pois a encontrou sentada sobre unha cerca sen decidir aínda en que lado acocharse.

Así foi atopando a todos: o Talento entre a herba fresca, a Angustia nunha oscura cova, a Mentira detrás do arco da vella...(¡mentira, estaba no fondo do océano!), e ata o Esquecemento, ao que xa se lle esquecera que estaba xogando ao escondedoiro.

Pero só o Amor non aparecía por ningún sitio.

A Loucura buscou detrás de cada árbore, baixo cada arroio do planeta, na cima das montañas e, cando estaba a piques de darse por vencida, divisou unha roseira e as rosas... E tomou unha horquilla e comezou a mover as ramas, cando de pronto se escoitou un doloroso berro.

As espiñas feriran nos ollos ao Amor e a Loucura non sabía que facer para disculparse; chorou, rogou, implorou, pediu perdón, e ata prometeu ser o seu lazarillo.

Dende entón, desde que por primeira vez se xogou ao escondedoiro na terra, O amor é cego e a loucura sempre, sempre, lle acompaña.

Sen máis...

Normas do parchís II: O que todo o mundo cre sen saber

2006-07-23T03:22:00.000+02:00

O parchís é un xogo de mesa moi coñecido e popular sobre o que a continuación vou a enumerar as regras oficiais dos campeonatos de Parchís:

Os participantes comezan tirando os dados. O xogador que saque o número máis alto, comezará o xogo.
Cada xogador comeza sacando dúas fichas cando no seu turno obteña un 5, que moverá (por separado) tantas cuadrículas como o número que indique o dado. O resto das fichas sacánse de unha en unha cos seguintes 5 que obteña.
Pódese facer barreira (non permite o paso) en todas as cuadrículas do taboleiro, sempre que sexan as fichas da mesmo cor, en caso de que sexan de distinto cor faise un ponte, que si permite o paso.
Se se obtén un 6, o xogador conta e repite tirada. Se se sacan tres 6 seguidos, a última ficha movida se irá a casa. No caso de que o segundo 6, se movera cunha ficha que se atope nas cuadrículas da súa cor (columna central que leva á meta), a ficha non se irá a casa, pero non se moverá a ficha, nin se seguirá tirando.
Se se atopan dúas fichas de distinta cor na cuadrícula de saída, e o xogador da cuadrícula correspondente saca un 5, a última ficha que chegara á cuadrícula, irase para casa.
Cada vez que se coma unha ficha, contaranse 20 cuadrículas coa ficha desexada do xogador que comese (sempre e cando non exista algunha barreira que llo impida).
Para poder entrar nas cuadrículas de meta de cada color, o xogador debe de caer na cuadrícula xusta de entrada, é dicir se só podrá entrar se saca o número exacto.
Cando un xogador meta ficha na cuadrícula de meta da súa cor, este se contará 10 cunha ficha que aínda non chegara á meta.
É obrigatorio abrir as barreiras cando se obtén un 6 ao lanzar os dados.
Se un xogador ten as catro fichas fóra de casa, contará 7 cada vez que saque un 6, se algunha ficha é comida e volve a casa, contará de novo 6.

¡¡Sorte e a xogar!!

Sen máis...

Normas do parchís I: Prólogo

2006-07-22T16:26:00.000+02:00

Froito da experiencia vivida hai dúas semanas (que algúns afortunados tiveron a sorte de compartir comigo), e en vista dos problemas que xorden nunha simple partida de parchís que ameazan a vida no planeta, propúxenme estabelecer unhas normas de xogo consuetudinarias basadas na estatística realizada entre as múltiples variantes comunmente denominadas como "na miña casa xógase así...". Para iso baseareime na experiencia un cuestionario sobre las posibles jugadas conflictivas.

Coido que será unha tarefa árdua, chea de conflitos y cabreos varios por parte do persoal afectado, ao que se lle cambie unha regla que "de toda a vida se xogou como digo eu...". Pero a estatística (eu) manda. Ademais, fágoo pola paz mundial. Será o meu gran de area a un mundo mellor sen pelexas polo parchís.

Querría destacar, así, para que vos vaiades mentalizando, os puntos máis conflitivos que se tentaran aclarar na seguinte entrega:

O número de cuadrículas que conta un cando lle sae un 6 e ten todas as fichas fóra.

Se para o anterior influe o feito de non ter entrado cunha ficha en casa.

Aclarar os tipos posibéis de pontes e barreras.

Norma castronada gañana: cando un está xa para entrar en casa (nas cuadrículas da súa cor) e lle saen tres seises, ¿volve ao principio?

Norma castronada gañana d'Angrhrois: cando un gana a partida con dous seises seguidos, ¿obrigáselle a tirar unha terceira vez para ver si lle sae outro e mandalo ao principio?

Todo isto e moito máis, próximamente en...

Normas do Parchís II: O que todo o mundo cre saber.

Sen máis...

Parábola do venres: O xardineiro

2006-07-21T17:05:00.000+02:00

O xardineiro chegou para o seu rutineiro traballo. No xardín da alegría revolveu a terra do sentir e abonouna con amor. Colocou vitaminas de esperanza e preparou o suco con moito cariño...

Separou con delicadeza as sementes cultivadas con coidado e trato.

Organizado, o xardineiro plantou as sementes, observando a harmonía das cores das flores que alí agromarían algún día.

Cada semente recibiu un coidado especial nese momento delicado. Suco feito, todas foron regadas con moito celo e atención.

Mais o seu traballo aínda non rematara. Herbas daniñas estaban prexudicando o crecemento da roseira. Alá se foi o xardineiro a coidar da raíña das flores. Non tiña receo dos espiños, sabía lidar con eles. Non maculou unha soa flor, tiña talento no que facía. Desbastou todo o que podería o crecemento da bela roseira. E fixo mais, afofou a terra ao seu redor e abonouna para dar máis forza á mais bela das belas. Un bo xardineiro non fai un servizo pola metade.

Mais aínda non finara o seu día de traballo. Tería que dar un trato nas árbores froiteiras, pois son o que garanten alimento para todos. Podou gallos secos, removeu follas mortas, e pulverizou pesticida por todo o pomar, garantindo así a protección dos froitos.

Como de costume, camiñou ao redor das árbores e abonou a terra, fortalecendo as árbores. Pensando sempre no futuro. Os bos xardineiros son sabios e previsores.

Pero o servizo do xardineiro aínda non terminara... En verdade, os bos xardineiros da vida non paran un só minuto... O xardín que teñen en fronte é vasto, fértil, mais está sempre precisando de coidados especiais.

Se non queremos vivir nun terreo baldío, nin padecer de falta de alimentos para a nosa alma, debemos coidar con cariño do xardín que nos foi confiado,

¿ao final somos ou no somos amantes da vida?

Sen máis...

"Ja sei namorar"

2006-07-16T01:06:00.000+02:00

Acabo de escoitar está mítica canción que xa me gustaba dende que a escoitei no Fifa 2004, e lembrouma... gustame moito, máis que nada polo que se pode ler entre líneas... está ben, espero que vos guste a vós tamén.

"Ja sei namorar"

Já sei namorar
Já sei beijar de língua
Agora, só me resta sonhar
Já sei onde ir
Já sei onde ficar
Agora, só me falta sair

Não tenho paciência pra televisão
Eu não sou audiência para a solidão

Eu sou de ninguém
Eu sou de todo mundo
E todo mundo me quer bem
Eu sou de ninguém
Eu sou de todo mundo
E todo mundo é meu também

Já sei namorar
Já sei chutar a bola
Agora, só me falta ganhar
Não tenho juiz
Se você quer a vida em jogo
Eu quero é ser feliz

Não tenho paciência pra televisão
Eu não sou audiência para a solidão

Eu sou de ninguém
Eu sou de todo mundo
E todo mundo me quer bem
Eu sou de ninguém
Eu sou de todo mundo
E todo mundo é meu também

Tô te querendo como ninguém
Tô te querendo como Deus quiser
Tô te querendo como eu te quero
Tô te querendo como se quer

Sen máis...

Parábola do sábado: ¡Dá unha aperta!

2006-07-15T16:51:00.000+02:00

De súpeto, deume por dar unha aperta... unha vontade de proximidade, de amizade... xa sabes."

Aproxímese máis e tente sentir do que é capaz unha aperta. Cando é ben forte, ampara tristezas, sustenta bágoas, combate incertezas, deixa a nostalxia de lado. Ata é capaz de amenizar o medo. Se é cheo de tenrura, garda segredos e jura cumplicidade.
Unha aperta amiga de verdade, comparte alegrias e divide penas.

Olle para o teu arredor: sempre hai alguén que quere ser abrazado e non ten valor de facelo ou dicilo. Abrazao.

O peor que pode acontecer é gañar de volta un sorriso de cariño, ou, quen sabe, unha palabra sincera. Descobrirás que ninguén está soíño e que a vida pode ser maravillosa.

Entón...

¡¡Dá logo esa aperta!!

Se por algún motivo non tes a quen abrazar neste momento... (o verán é o que ten...) síntete abrazado/a por ese amigo teu... unha aperta con moito cariño, calor e paz.

Sen máis...

Aniversario de Lara

2006-07-14T16:44:00.000+02:00

Bueno, como xa moitos sabedes, hoxe é o aniversario de Lara, e en consecuencia eu quería ofrecervos a oportunidade de felicitala (e de dicirlle o que vos pete, pero cun pouco de respecto) dende o meu humilde blog, facendo eu o mesmo. Pois iso:

¡¡Parabéns!!

Que cumpras moitos máis, que teñas un bo ano, que che vaia mellor, sexas feliz e todo iso...

Agora é o voso turno, espero que vos portedes tan ben como merece a ocasión...

Sen máis...

Son Paula :D

2006-07-13T23:46:00.000+02:00

Agora que son a nova Xefa Xefaza mentres que o Xefe Xefazo non está, quería escribirlle unha entrada que espero lle guste.

Durante o mes e medio que estarás fora botarémoste de menos... Es unha persoa moi agradábel coa que podo estar moitas horas falando sen parar, aínda que digas que vivo coas vacas ou rodeada de lixo, que esteas todo o día gastandome o gas do meu chisqueiro e intentes queimarme, ou me robes o tabaco para que non fume... eu aprézote.

Non me gustaría que o pasases mal no pobo "dos vellos e dos cans", escríbenos e non te esquezas de nós. Tampouco esquezas que nos lembraremos de ti cando non esteas aquí. ¡Volve pronto e traeme algún agasallo de alí! Aínda que sexa unha pedra... bikiños!!

Xefa Xefaza

Aniversario de Jorge Meneses

2006-07-09T22:17:00.000+02:00

É moi posíbel que non o saibades, pois só uns poucos privilexiados dispoñemos desta información, pero o caso é que hoxe é o aniversario do noso ben querido irmán director Jorge Meneses. E como non é menos que o resto, felicitareino do mesmo xeito que aos demais:

¡¡Parabéns Meneses!!

Que cumpras moitos máis, coidate moito, que teñas un bo ano e que pases un bo verán e todo iso que digo sempre.

Coidado co que lle dicides aquí ao director ...

Sen máis...

Aniversario de Chelín

2006-07-08T22:26:00.000+02:00

Desta vez tócame felicitar a Chelín polo seu cumpreanos, que non é menos e tamén merece unha entrada coma a do resto. E iso vou facer ao meu xeito xa tradicional:

¡¡Parabéns!!

Que cumpras moitos máis, que medres moito, teñas un bo ano, que che vaia mellor, sexas feliz e todo iso que digo sempre...

Veña, a ver que se facedes o mesmo e vos portades aquí coa rapaza...

Sen máis...

Parábola do venres: un real

2006-07-07T11:11:00.000+02:00

Un meniño, con voz tímida e ollos de admiración, pregunta ao seu pai, cando este retorna do traballo:

- Papá, ¿canto gañas por hora?

- Escoita aquí, meu fillo, iso nin mamá o sabe. ¡Non me amoles, estou cansado!

Mais o fillo insiste:

- Mais, papá, por favor, ¡dime canto gaña por hora!
A reacción do pai foi menos severa e respondeulhe:

- Tres reais por hora.

- Entón, meu pai, ¿poderías emprestarme un real?

O pai, cheo de ira e tratando o fillo com brutalidade, retrucoulle:

- ¿Entón esa era a razón de querer saber canto gaño? ¡Vai durmir e non me molestes máis, neno interesado!
Xa era noite cando o pai comezou a pensar no que acontecera e sentiuse culpábel. Talvez, quen sabe, o fillo precisase mercar algo. Querendo descargar a súa consciencia machucada, foi ata o cuarto do fillo e, en voz baixa, preguntoulle:

- Fillo, ¿estás durmindo?

- Non, papá, - respondeulle, sonolento, o rapaz.

- Olla, aquí está o diñeiro que me pediu, un real.

- Moitas gracias, pai - dille o filho, cheo de felicidade. E levantándose e retirando dous reais máis da caixiña que estaba sobre a mesa falou:

- ¡Agora xa teño dabondo, meu pai! Teño tres reais, ¿poderías venderme unha hora do teu tempo?

E ti, ¿vendes o teu tempo ou a túa atención é xenerosa?

Sen máis...

A amizade

2006-07-06T01:45:00.000+02:00

Síntoo moito pero creo que hoxe me deu a vena filosófica e reflexiva (xa facía tempo da última vez...), así que espero ser breve para que vos moleste menos.

E desta vez cadroume falar da amizade, así por azar, como ben sabedes moitos. E así reflexionando sobre isto, xorden algúns interrogantes, entre os que quero destacar un: ¿Realmente existe ou trátase de algo temporal?

E non sei, pero para min a resposta depende de nós mesmos, dos que participamos da dita amizade, pois eu creo que unha amizade dura se os que nela interveñen aportan algo, son pacientes e tolerantes e non os move o orgullo. Suponse que unha amizade é algo gratuito, sen ningún tipo de interese por medio, que ofreces a túa amizade así, sen máis, porque queres compartir algo con outra persoa que che aporta moito máis que compaña, porque a amizade é moito máis que iso; amizade significa apoio, bos sentimentos recíprocos, risas e bos momentos, ilusións, confidencias...

A conclusión que saco desta definición é o que antes dicía, que unha amizade dura mentres as persoas que a desfrutan manteñen o comportamento propio da mesma.

Eu persoalmente quero crer na amizade, mais non me plantexo a súa duración senón a súa calidade. É dicir, que unha amizade pode romperse cando xa non che aporta nada ou se as amizades que formaban parte dunha etapa da túa vida non encaixan na seguinte, pero se conserva un cariño mutuo froito dese período da vida compartido.

Actualmente, síntome mellor neste sentido, porque se ben antes podía sentirme só nu ou noutro sentido, agora observo que hai persoas que se lembran e se preocupan por min e ás que me une unha amizade que espero dure sempre.

Sen máis...

O oso Bruno

2006-07-02T23:48:00.000+02:00

O outro día lin no xornal unha noticia que me chamou a atención e que, como adoito facer nestes casos, vou reproducirvos aquí.

O acontecemento que trata é que os cazadores abateron ao oso "Bruno", que seica se converteu no gran debate alemán.

A morte do oso "Bruno" abatido por uns cazadores en Baviera tras varias semanas de persecución, abriu un debate en Alemaña que só logra eclipsar o Mundial de fútbol.

Resulta que o animal mantivo en xaque a granxeiros e gandeiros con incursións fatais para rabaños e animais domésticos. A súa habilidade para burlar o cerco humano e aos cans, aos que despistaba bañándose nunha lágoa, chamou a atención da televisión que, xuntamente coa prensa escrita, dedicou un espazo preferente ás súas aventuras.

"Bruno" alcanzou tanta popularidade que os seus seguidores abriron unha páxina web de apoio. Os ecoloxistas anunciando medidas legais contra os responsabéis da súa morte e o escándalo é tan grande que as autoridades decidiron non dar a coñecer quen foron por temor a represalias.

Sen máis...

PD: deixaríavos un link á fonte oficial da noticia, pero é da semana pasada e non a atopei aínda, se a consigo xa vola porei, perdoade as molestias que isto vos poida provocar.

Parábola do sábado: Os nosos soños

2006-07-01T01:03:00.000+02:00

El era un mozo que moraba no Centro Oeste dos Estados Unidos. Por ser fillo dun domador de cabalos, tiña unha vida case nómade mais desexaba estudar. Perseguía o ideal da cultura. Dormía nas estrebarias, traballaba os animais fogosos e nos intervalos, buscaba a escola para iluminar a súa intelixencia.

Nunha desas escolas, certa vez, o profesor pediu á clase que cada alumno relatase o seu soño. O que desexarían para as súas vidas. O rapaz, cheo de entusiasmo, escribiu 7 páxinas. Desexaba, no futuro, posuír unha área de 80 hectáreas e vivir nunha
enorme casa de 400 metros cadrados.

Desexaba ter unha familia ben constituída. Tan entusiasmado estaba, que non soamente describiu, tamén deseñou como soñaba a casa, o garaxe, os currais, o pomar. Todo cos mínimos detalles. Cando entregou o seu traballo, quedou agardando, ansioso, as palabras de eloxio do seu mestre.

Nembargantes, tres días despois, o traballo foille devolto cunha pésima nota. Despois da aula, o profesor procurouno e díxolle:

- O teu é un soño absurdo. Imaxina, es fillo dun domador de cabalos. Ti serás un simple domador de cabalos. Escribe sobre un soño que se poida tornar en realidade e che porei unha nota mellor.

O mozo foi para casa moi triste e contoulle ao pai que había acontecido. Despois de ouvilo, con calma, o pai respondeu:

- O soño é teu meu fillo, fai o que queiras... esa decisión é súa. Persistir neste soñoo ou buscar outro.
O rapaz meditou e, ao día seguinte, entregou a mesma páxina ao profesor. Díxolle que ficaría coa nota ruín mais non abandoaría o seu soño.

Esta historia foi contada a varios nenos polo dono dun rancho de 80 hectáreas, unha enorme casa de 400 metros cadrados e unha familia moi ben constituída, próximo dun famoso colexio dos Estados Unidos o cal empresta para que os nenos pobres pasen os fins de semana.

Despois de rematar a historia, o dono do rancho revelou ser o mozo que tivo a triste nota, mais non desistiu do seu soño.

E o máis incríbel é que despois de 30 anos o profesor daqueles rapaces ten visitado cos seus alumnos aquela área especial.

Un día presentouse por ter identificado no proprietário ao antigo alumno e confesou:

- Estou feliz que o seu soño escapara da miña envexa. Naquela época eu era un atormentado. Tiña envexa das persoas soñadoras. Destruín moitas vidas. Roubei o soño de moitos mozos idealistas. Grazas a Deus, non conseguín destruír o teu soño, que fai ben a tantas vidas.

¡Que bonito é ter soños! Soñar é da natureza humana. Todo o que existe no mundo, un día foi elaborado, pensado e meditado por alguén, mais antes de ser concretado en cemento, mármore, madeira ou papel... ¡¡¡foi um sonho!!!

Se tes a capacidade de soñar o ben, persista na idea e concrétaa. Poden ser necesarios anos para que se concrete un soño, pero, un día se realizará e... ¿que son algúns anos fronte a eternidade que agarda ao espírito inmortal da persoa que soña?

"O mundo está nas mans daqueles que teñen o valor de soñar e correr o risco de vivir os seus soños."

Sen máis...

Aniversario de Lydia e Nene

2006-06-27T16:08:00.000+02:00

Esta vez preséntase un problema, pois hoxe é o aniversario de Lydia e de Nene, e terei que felicitar a un antes que a outro porque facelo á vez queda feo. Entón, ¿cal debe ir antes? A cortesía di que as mulleres deben ir primeiro, máis tamén se di que os nenos deben ir antes... pois iso, mellor solución non hai, ala, trato a Nene como un adulto e fóra (síntete orgulloso).

Pois iso, cadroulle a Lydia primeiro. Dicir que me sinto afortunado de terche coñecido, pois aínda que non hai moito tempo diso, xa me demostraches tanto ou máis que outras persoas en máis tempo.

¡¡Parabéns amiga!!

Que cumpras moitos máis, pases un bo ano e que a vida che sonría porque o mereces.

É agora o turno de Nene, que non vai ser menos:

¡¡Parabéns amigo!!

Que cumpras moitos, que pases un bo verán e mellor ano, que che vaia ben e todas esas cousas que digo sempre.

Ala, pois iso, espero que felicitedes a ambos.

Sen m?is...

Aniversario de Yas

2006-06-26T00:03:00.000+02:00

Como xa sabedes moitos de vós, hoxe é o aniversario de Yas, e quero aproveitar a posibilidade que me ofrece este blog para felicitala (aínda que xa o fixen), ao igual que fixen con outros anteriormente.

¡¡¡Parabéns!!!

Neste sentido quero desexarlle que pase un feliz día, que teña un bo ano e que desfrute dos seus 17 anos recén estreados.

Espero que sexades bos cristiáns e a felicitedes con xeito.

Sen máis...

Blog awards

2006-06-25T03:32:00.000+02:00

Bueno, vouvos anunciar que recibín a invitación para participar no concurso de Blog Awards, no que aspiro a ter exito coa vosa axuda.

Participo en
Blog Awards,
Nomina tu blog

Nomineime nas categorías de mellor diseño (por iso de que o vou a cambiar o próximo 15 de agosto polo CSS Reinicia, a ver se queda recoñecido nalgún sitio), blog máis orixinal e maior participación dos lectores, porque confío en vós para competir no concurso e tamén porque quero que se recoñeza a vosa aportación.

O resultado obténse dunha votación que se abrirá ao público en 10 días, os premios non son económicos, simplemente é o recoñecemento ao calidade do teu blog: iconos, banners, botóns e mesmo publicidade.

Dicir tamén que ata que comecen as votacións poden incribirse máis blogs. Eu persoalmente anímovos a participar.

Sen máis...

Non pasou nada

2006-06-24T16:58:00.000+02:00

Hoxe deixovos aquí unha imaxe que me pareceu bastante curiosa, polo que en si mesma di e porque demostra que non temos a exclusiva temporal das tonterias, e que parecen propias de todos os gobernos...

Sen máis...

Parábola do venres: A cenoria, o ovo e o café

2006-06-23T19:11:00.000+02:00

Unha filla queixouse ao seu pai sobre a súa vida e de como as cousas estaban difíciles para ela. Xa non sabía que máis facer e quería desistir. Estaba cansa de loitar e combater. Parecía que así que resolvía un problema outro xurdía.

O seu pai, un chef, levouna ata a súa cociña. Encheu tres potas con auga e colocou cada unha delas ao lume. Logo as potas comezaron a ferver. Nunha colocou cenorias, noutra puxo ovos e, na última, po de café. E deixou que todo fervese, sen dicir unha palabra.

A filla deu un suspiro e agardou impacientemente, imaxinando que estaría facendo. Vinte minutos despois, apagou as bocas de gas. Pescou as cenorias e colocounas nun prato. Retirou os ovos e púxoos noutro prato. Entón botou o café nun vaso.

Virándose para ela, preguntou:

- Querida, ¿que ves aí?

- Cenorias, ovos e café - respondeu.

Trouxoa para máis perto e pediulle que probase as cenorias. Ela obedeceu e notou que estaban brandas.

Entón, pediulle que collese un ovo e o crebase. Obedeceu e despois de retirar a casca verificou que o ovo endurecera ao ferver.

Finalmente, pediulle que tomase un grolo do café, sorriu ao probar o seu aroma delicioso e preguntou humildemente:

- ¿Que significa isto, pai?

Explicoulle que cada un deles había enfrentado a mesma adversidade, auga fervendo, mais cada un reaccionara de xeito distinto. A cenoria entrara forte, firme e inflexíbel. Mais despois de ter sido sometida á auga fervendo, amolecera e se tornara fráxil.

Os ovos eran fráxiles. A súa casca fina protexera o líquido interior. Mais despois de ter sido colocados na auga fervendo, o seu interior tornouse máis ríxido.

O café en po, é incomparábel. Despois que fora colocado na auga fervendo, mudou á auga.

- ¿Cal deles es ti? - preguntou á súa filla.

Cando a adversidade bate á súa porta, ¿como respondes ti? ¿És unha cenoria, un ovo ou po de café?

Sen máis...

Cabra en moto

2006-06-18T20:20:00.000+02:00

Hoxe vouvos poñer unha noticia do xornal, que xa facía tempo que non o facía, o certo é que perdinme moito e xa non leo tanto o xornal (e isto non quere dicir nada, aínda que agora no verán espero recuperar o bo costume...); que me chamou a atención por ser bastante curiosa:

Axentes da Policía Local de Santa Cruz de Tenerife interceptaron un ciclomotor tras detectar que nel viaxaban tres ocupantes, e ao proceder á súa identificación comprobaron que un deles era unha cabra, á que se lle colocara o correspondente casco de proteción.

Segundo informa o Concello da capital tinerfeña nun comunicado, os feitos tiveron lugar na Avenida de Anaga despois de que os axentes detectasen que a bordo do vehículo viaxaban tres ocupantes.

Sen embargo, ao proceder á súa identificación comprobaron con sorpresa que o ocupante do medio, que tamén levaba casco, resultou ser unha cabra.

Os axentes solicitaron a documentación do vehículo co obxectivo de realizar as denuncias oportunas por unha infracción grave á Lei de Seguridade Vial.

Ao comprobar que carecían de todo tipo de documentación, os ocupantes humanos do vehículo foron denunciados por carecer de licencia de conducir e do seguro e documentación do ciclomotor, que foi retirado aos depósitos municipais.

A primeira conclusión que un pode sacar é que isto só pode pasar en España.

Sen máis...

PD: publicado o domingo 16 de xuño no diario El Mundo, se queredes podedeso consultar a noticia aquí

Brasil

2006-06-17T23:52:00.000+02:00

Realmente sorprende ata que punto nos quedamos co negativo de algo e xulgamos practicamente sen coñecer. Un exemplo: Brasil.

Cando pensamos en Brasil asociámolo, aparte do fútbol, coa delincuencia, as fabelas e demais. Pero non reparamos en todo o positivo que ten:

O Brasil é o país que combate con máis éxito a SIDA e outras doenzas de transmisión sexual, e ven sendo exemplo mundial nese sentido.
O Brasil é o único país do hemisferio sur que está participando no Proxecto Xenoma Humano.
Nunha enquisa que envolvía 50 cidades de diversos paises, a cidade de Río de Janeiro foi considerada a máis solidaria.
Nas eleccións do 2000, o sistema do Tribunal Regional Eleitoral (TRE) estaba informatizado en todas as rexións do Brasil, con resultados en menos de 24 horas despois do inicio do reconto. O modelo chamou a atención dunha das maiores potencias mundiais: os Estados Unidos, onde o reconto dos votos ten que ser feito varias veces, atrasando o resultado e colocando en xaque a credibilidade do proceso.
Mesmo sendo un país em desenvolvemento, os internautas brasileiros representam un 40% do mercado de América Latina.
No Brasil hai 14 fábricas de vehículos instaladas e outras 4 estanse instalando, mentres algúns países veciños non posúen ningunha.
Dos nenos e adolescentes entre 7 e 14 anos o 97,3% están escolarizados.
O mercado de teléfonos móbiles do Brasil é o segundo do mundo, con 650 mil altas cada mes.
Na telefonía fixa, Brasil ocupa a quinta posición en número de liñas instaladas.
Das empresas brasileiras, 6.890 posúen certificado de calidade ISO 9000, o maior número entre os países en desenvolvemento. No México son a penas 300 empresas e 265 en Arxentina.
O mercado editorial de libros é maior que o de Italia, con máis de 50.000 títulos novos a cada ano.
Brasil dispón do sistema bancario máis moderno do planeta.
As axenciasde publicidade brasileiras gañan os mellores e maiores premios mundiais.
Brasil é o país máis emprendedor do mundo e máis do 70% dos brasileiros, pobres e ricos, dedican unha considerábel parte do seu tempo en traballos voluntarios.
Brasil é hoxe a terceira maior democracia do mundo.
Que apesar de todas as mazelas, o Congresso está punindo seus próprios membros, o que raramente ocorre em outros países ditos civilizados.
O pobo brasileiro é un pobo hospitalario: esfórzase en falar a lingua dos turistas, xesticula e non mide esforzos para atendelos ben.
E, sobre todo, e isto é algo do que debemos tomar exemplo, o pobo brasileiro fai piada da propria desgraza e que afronta os desgustos sambando.

Sen máis...

Parábola do venres: o burro e o cabalo

2006-06-16T15:13:00.000+02:00

Xente, hoxe voulles contar unha historia que aconteceu entre o cabalo e o burro: ¡un vive, outro morreu!

Eles eran dous amigos que tiñan o mesmo patrón, e cargaban de todo, dende pedras a algodón. O cabalo era vello e xa lle quedaban poucos folgos, máis burro era un langrán: forte e ben dotado para o traballlo, pero pouco amigo del.

Un bo día o seu dono, sen compaixón e sen piedade, púxolles unha carga ben pesada e os levou á cidade. Mais o dono, curiosamente, fixo o que non debía. Puso no cavalo o fardo máis pesado, e no burro o máis livían. E alá se foran os dous por un camiño ben estreito, cando o cabalo parou suarento e esgotado.

- Amigo - dille ao burro-, pola nosa amizade, gustaríame que levasemos a carga a medias.

- ¿E ti pensas que eu son burro? - dille o burro lacazán-. Eu non teño culpa de nada, a culpa é do patrón.

- ¡Pero non soporto máis! ¡Non sei se vou aturar! E dividindo a carga, ningún de nós vai cansar.

- ¿E ti pensas que estou tolo e cargar coa túa carga? - O cabalo chorou entón unha bágoa amarga.

E seguirón o seu camiño. O burro ía diante, e o cabalo atrás, xa case inconsciente. E despois de moitas horas forzando a camiñada chegaron ao pé dun outeiro onde subía a estrada. O burro cantarolava con ledicia namentres o cabalo, infeliz, suando folguexaba.

Mais, cando o burro xa levaba un bo trecho da subida, o cabalo, cun relincho, tombou e rolou, sem vida. O dono, ao ver aquilo, soltou un tremendo berro, e transferiu toda a carga para o lombo do burro.

Por iso, coiden ben do amiguiño, pois quen coida dos amigos xamais acaba soíño.

Sen máis...

España 4 - Ucrania 0

2006-06-14T19:07:00.000+02:00

Xa van cinco días e Mundial e aínda non me dignei a adicarlle unha entrada, pero o de hoxe pídeo a berros.

Eu sinceramente non me esperaba isto, xa non esperaba moito da selección. Que si, que pasara a primeira fase e se cadra ata octavos pois non sería ningunha sorpresa polo equipo que levamos. Mais España, neste sentido, sempre será España e no que levo de vida nunca fixo, polos motivos que foran, nada digno de lembrar, decepción tras decepción... Así perdín a confianza e volvinme ascéptico, pois sempre somos moi favoritos e non chegamos a ningún lado, quedamos á altura de seleccións como Letonia na pasada Eurocopa ou de EE.UU. no último mundial.

Este ano era distinto, non nos criamos os mellores e tampouco eramos favoritos, aínda que, recoñezo que este ano hai máis motivos para selo que outros (despois do visto é fácil dicilo), e sinceramente, pareceume moi ben que os medios non nos quixeran vender xa que iamos gañar o Mundial, pois poñendo o listón tan alto o fracaso é o máis fácil.

¿Que problema xurdiu? Gañar 4 - 0 a un rival ao que había que gañarlle 4 - 0, Ucrania; cando, como dicía, se tentaba vender que non eramos favoritos e que se pintaba un partido complicado contra un rival complicado, co mellor xogo que se viu no que vai de Mundial, que vale xogamos moi ben, pero ese mérito non nós corresponde exclusivamente a nós, pois tamén influiu o pésimo partido de Brasil, de Inglaterra e de Francia. Deste xeito o tiro saiu pola culata, borramos do campo a un rival que sobrevalorado xogando ben, o que fixo que a xente se emociónase e volva a pensar que somos os mellores e que imos gañar o Mundial.

E este me parece o principal problema, que só gañamos un partido (e que non todos os partidos serán contra Ucrania) e moitos xa queren mercar as entradas para a final... e non quero ser gafe ou augafestas, que eu fun dos que disfrutou vendo o partido, e ogallá España siga xogando así porque todos imos saír gañando.

Polo pronto, deixo o video do que coido foi o mellor momento que nos deu o partido de onte, o gol de Puyol que en realidade marcou Torres. Espero que vos guste.

Sen máis...

Parábola do sábado: A paz

2006-06-10T15:30:00.000+02:00

Ese comercio non ten manequí con bikini, nin ten cachorriños, nin ten rapaces, nin ten bebes.

Ese comercio non ten música de fondo, non ten efectos especiais, non ten tartaruga xogando á bola.

Ese comercio non ten xente famosa nin neno-propaganda, porque ese comercial é para vender un produto que ninguén precisa ser convencido para mercalo.

Ese comercio é para vender un produto que adoras consumir, e que, para máis pistas, xa mercaches, só que non o está entregando.

É un produto que non ten marca nin eslogan, non ten envoltorio nin fai promoción tipo leve tres e pague dous.

Ese comercial é todo branco porque, dese xeito, pode ser entendido aquí e no mundo enteiro. seria muito bom que esse comercial pudesse passar no mundo inteiro.

Porque o produto que ese comercial quere vender é PAZ.

Encanto as persoas que precisan mercar paz non a compran, faga así: colla o seu estoxo de paz que tes na casa e úseo. Úseo no camiño. Úseo na fila do banco. Úseo no ascensor. Úseo no fútbol.

Paz é un produto interesante, porque canta máis usas, máis tes.

E se todo mundo a usa, quizais chegue o día en que ninguén precise un facer un comercio para vender paz.

Sen máis...

Aniversario de Alvinha

2006-06-09T22:47:00.000+02:00

Hoxe é un día especial, ¿por que? Pois porque hoxe é o aniversario de alguén moi especial. Xa deberíades saber de quen falo, e non só polo día tamén pola breve descripción, pero para os máis despistados direivos que é Alvinha.

Engadir que me sinto afortunado por terche coñecido e por levarme tan ben contigo, agradecerche toda a axuda e simpatía, e dicir que es moi boa persoa. E agora xa deixo paso á tradicional felicitación:

¡¡¡¡Parabéns amiga!!!!

E agora quero deserxarche un bo ano, que pases un bo día, que teñas sorte e a vida te sonría porque o mereces.

Sen máis...

Aniversario de Mariña

2006-06-07T13:48:00.000+02:00

Quizais non o sabiades, ou quizais si. Pero sexa o sexa, dígovos que hoxe é o aniversario de Mariña, e para que se note que eu si o sabía e que non me esquecín desta circunstancia vouna felicitar ao meu xeito.

Unicamente engadir que é moi boa persoa, non porque o diga eu, que tamén, pero para os que discrepan teño datos obxectivos, como pode ser o ranking de mellores persoas deste blog, no que ocupa un lugar privilexiado é a que máis victorias acumula (xunto con Marykinha). E agora xa deixo paso á tradicional felicitación:

¡¡¡¡PARABÉNS!!!!

E neste sentido quero deserxarlle un bo ano, que pase un bo día, e no seu caso, que teña sorte cos exames.

Sen máis...

E estaredesvos preguntando que fago posteando a esta hora, e eu explicareivolo: pois resulta que a última hora da mañá teño Química, e que últimamente damos as clases na sala de informática... e bueno iso, que non é que deixe de copiar os apuntes, pero é que teño tempo para copialos e moito máis, así que rentabilizo o tempo...

Test

2006-06-04T23:11:00.000+02:00

10 anos atrás...

Era un neno case sen amigos, pero que vivía feliz coas miñas cousas.5 anos atrás...

Entraba na ESO e comezaba a coñecer a xente, aínda que a miña timidez non me deixaba demasiado.1 ano atrás...

Pois non o sei, pero teño a sensación de que xa non son o mesmo... antes vivía feliz na miña inconsciencia.Onte...

Fun de compras A Coruña con Lydia, e non puiden resistir a tentación e merquei a camiseta do Racing de Ferrol e a do centenario do Sevilla.Mañá...

É luns e non teño gana ningunha de ir a clase... a ver se me poño enfermo ou algo así.Snacks...

Ningún en especial, non me gustan moito esas cousas.Cinco bandas e/ou artistas...

Un pingüino en mi ascensor.
Ivete Sangalo.
La oreja de Van Gogh.
Hombers G.
Melendi.

Cousas que faría con 100.000.000 €:

O primeiro, cumprir coa miña palabra e mercar un piano de cola negro, e logo mercar moitas camisetas e pensar que facer co resto.Cinco lugares aos que me gustaría ir...

Noruega.
París.
EE.UU.
China.
Londres.

Cinco malas hábitos que teño...

Pasar moito tempo no ordenador.
Deixalo todo para o último momento e despois agobiarme.
Desanimarme ante os fracasos.
Conformarme con mínimos cando podo facer moito máis.
Utilizar calquera excusa para eludir responsabilidades.

Cinco cousas que me gusta facer...

Estar cos meus amigos.
Falar coa xente.
Xogar, ao fútbol preferibelmente.
Non molestar.
Descansar.

Cinco cousas que NUNCA vou empregar...

Camisas.
Cinturóns.
Traxes, grabatas e cousas do estilo (chamádeme raro, pero eu iso non o vou poñer gratis nunca).
Ciruxía estética.
Pistola.

Cinco programas de TV que me gustan...

Maracaná 06.
Buenafuente.
E pouco máis, non vexo moito máis a televisión (só partidos e o telexornal cando me cadra...).

Cinco películas que me gustan.

Patch Adams.
O pianista.
O código da Vinci.
A triloxía do señor do aneis.
Witch.

Cinco persoas que me gustaría coñecer...

Ningunha en especial.

As cinco cousas que máis disfruto.

As vacacións.
As conversas transcendentes.
A boa compaña.
A choiva.
Escribir cousas relevantes, polo menos para min.

Cinco xoguetes favoritos... de cando era pequeno:

A nintendo 64.
Os power ranger.
Os macacos dos ovos kinder.
Os míticos playmobil.
Epi e Blas.

Tres persoas afortunadas para que fagan o mesmo...

Sen máis...

Perdono

2006-06-03T22:47:00.000+02:00

Hoxe vouvos poñer unha canción que escoitei por casualidade no programa de Buenafuente do pasado xoves, a de Perdono de Tiziano Ferro, coa que nese momento pois me sentín identificado. Bueno, déixovola aquí, pero en italiano, que persoalmente me gusta máis, coa súa correspondente tradución. Espero que vos guste:

"Perdono"

Perdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...perchè so come sono infatti chiedo...
Xdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...PERDONO

Con questa gioia che mi stringe il cuore
A quattro cinque giorni da Natale
Un misto tra incanto e dolore
Ripenso a quando ho fatto io del male
E di persone ce ne sono tante
Buoni pretesti sempre troppo pochi
Tra desideri, labirinti e fuochi
Comincio un nuovo anno io chiedendoti..

Perdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...perchè so come sono infatti chiedo...
Xdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...PERDONO

Dire che sto bene con te è poco
Dire che sto male con te…è un gioco!
Un misto tra tregua e rivoluzione
Credo sia una buona occasione
Con questa magia di Natale
Per ricordarti quanto sei speciale
Tra le contraddizioni e i tuoi difetti
Io cerco ancora di volerti

Perdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...perchè so come sono infatti chiedo...
Xdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...PERDONO

Qui l'inverno non ha paura...io senza di te un po' ne ho
Qui la rabbia è senza misura...io senza di te...non lo so!
E la notte balla da sola...senza di te non ballerò
Capitano abbatti le mura...che da solo non cela farò

Perdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...perchè so come sono infatti chiedo...
Xdono...si quel che è fatto è fatto io però chiedo
Scusa...regalami un sorriso io ti porgo una
Rosa...su questa amicizia nuova pace si
Posa...PERDONO

"Perdona"

Perdona… si te he hecho lo que te hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… porque sé como soy yo te lo pido…
Perdona… si te he hecho lo que te he hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… perdona.

Con la alegría que me encoge el alma,
a cuatro o cinco días de Navidad,
un punto entre el encanto, los temores,
me pienso qué es lo que he hecho, no me llores.
Con las personas que no han sido tantas,
buenos pretextos pero siempre pocos,
entre deseos, laberintos, fuego,
comienzo un nuevo año, yo pidiéndote…

Perdona… si te he hecho lo que te hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… porque sé como soy yo te lo pido…
Perdona… si te he hecho lo que te he hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… perdona.

Digo que contigo estoy bien… y es poco,
digo que contigo estoy mal… de locos,
un punto entre la tregua, las revoluciones,
donde están las buenas ocasiones.
Sabes que en estas Navidades,
te lo recuerdo, somos especiales,
entre contradicciones y defectos,
te quiero ahora, es mi momento.

Perdona… si te he hecho lo que te hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… porque sé como soy yo te lo pido…
Perdona… si te he hecho lo que te he hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… perdona.

Que el invierno no tiene miedo… Y es que yo sin ti no soy yo,
que perderte no es ningún juego… Y es que yo sin ti, qué se yo,
y la noche bailando sola… Porque sin ti no bailo, no,
que la luna brilla en el cielo… que yo solo no hago nada, amor.

Perdona… si te he hecho lo que te hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… porque sé como soy yo te lo pido…
Perdona… si te he hecho lo que te he hecho, te diré solo
excusa… dibuja una sonrisa y te regalo una
rosa… verás que mi amistad entra en el alma y te
toca… perdona…

Sen máis...

Parábola do venres: O arte de ser feliz

2006-06-02T01:33:00.000+02:00

Acorde todas as mañás cun sorriso. Esta é outra oportunidade máis que tes para ser feliz. Se o teu propio motor de ignición. O día de hoxe xamais voltará. ¡Non o desperdicies, pois naciches para ser feliz! Enumere as cousas boas que tes na vida.

Ao tomar conciencia do teu valor, serás capaz de ir cara diante con moita forza, coraxe e confianza. Trace obxectivos para cada día e conquistarás o teu propio arco da vella cada día. Se paciente.

Non se queixe do seu traballo, do aburrimento, da rutina, pois é o seu traballo o que o mantén alerta, en constante desenvolvemento persoal e profesional, e alén diso axúdao a manter a dignidade.

Confie, o seu valor está en ti mesmo. Non te deixes vencer, non sexas igual, se diferente. Se nos deixamos vencer, non haberá sorpresas nin alegrias. Conciencese de que a verdadeira felicidade está dentro de ti.

A felicidade non é ter ou alcanzar, é dar. Estenda a súa man. Comparte. Sorri. De unha aperta... A felicidade é un perfume que non podes pasar aos demais sen que o cheiro fique un pouco nas túas mans.

O importante de ter unha actitude positiva diante da vida, ter o desexo de mostrar o que mellor que tes, é que iso produce maravillosos efectos colaterais.

Non só crea un espazo feliz para os que están ao seu carón, como tamén anima a que outras persoas a sexan máis positivas.

¡O tempo para ser feliz é agora. O lugar para ser feliz é aquí!

Un maravilloso final de semana, cheo de momentos inesquecíbeis, moitas alegrias e felicidades... daquelas para non esquecer nunca mais...

Sen máis...

Amunike

2006-05-28T17:24:00.000+02:00

Emmanuel Amuneke (nado o 25 de decembro de 1970 en Eze Obodo) é un ex fútbolista nixeriano. Xogou varios partidos internacionais co equipo de fútbol nacional de Nixeria, formou parte do equipo que participou na Copa Mundial de Fútbol de 1994 e gañou a Copa de Nacións Africanas de 1994. Tamén axudou a gañar a medalla olímpica de ouro de fútbol en Atlanta 1996.

Ademais recentemente gañou títulos de liga en Nixeria e Exipto. En 1994 fichou no Sporting Clube de Portugal, e se volveu popular tras marcar un gol triunfante contra o seu rival, o SL Benfica. Fichouno o FC Barcelona por $3.600.000 (case 3.000.000 €) durante a tempada 1996/97, pero só completou unha temporada antes de lesionarse. Os seus problemas de xeonllo o apartaron incluso do Mundial de Francia de 1998. Amuneke nunca se recuperou totalmente, e retirouse tras xogar unha tempoda final en Xordania.

Club	País	Ano
Concord FC	(vai ti saber...)	1990
Julius Berger	Nixeria	1991
Zamalek	Exipto	1991-94
Sporting de Lisboa	Portugal	1994-96
FC Barcelona	España	1996-00
Albacete Balompié	España	2000-02
Al Wehdat	Xordania	2003-04

Actualmente, nas televisións española e catalana aparece nun anuncio donde se bromea sobre a súa falta de éxito no Barcelona. Fai o papel dun empresario formando un negocio vendendo videos coas súas habilidades futbolísticas. O anuncio do seu video di "mira o seu saque de banda unha e mil veces", repetindo mentres unha escena del mesmo intentando efectuar un saque de banda. O anuncio amosa tamén un regalo, o video "Aprende a bailar con Amunike", onde se lle ve bailar sen gran experiencia, nunha discoteca, repetindo o movemento do seu saque de banda.

Contrariando á crenza popular, o seu nome é Amuneke, e non Amunike.

Sen máis...

Parábola do venres: Vida dunha folla

2006-05-26T19:41:00.000+02:00

O comezo...

Era unha vez unha folla, que crecera moito. A parte intermedia era larga e forte, as cinco puntas eran firmes e afiladas. Xurdira na primavera, como un pequeno brote nunha póla grande, preto do tronco dunha árbore alta.

A Folla estaba cercada por centenas de follas, iguais a ela. Ou polo menos así parecía.

Mais non demorou moito para que descobrise que non había dúas follas iguais, a pesar de estaren na mesma árbore.

Alfredo era a folla máis próxima. Mario era a folla da súa dereita. Clara era a linda folla que tiña encima. Todos cresceran xuntos. Aprenderan a danzar á brisa da primavera, esquentar indolentemente ao sol do verán, a se lavar na choiva fresca. Mais Daniel era o seu mellor amigo.

Era a folla maior da rama e parecía que estaba alí antes que calquera outra. A Folla achaba que Daniel era tamén o máis sabio. Foi Daniel quen lle contou que eran parte dunha árbore. Foi Daniel quen lle explicou que estaban crecendo nun parque público. Foi Daniel quen lle revelou que a árbore tiña raíces fortes, escondidas baixo a terra. Foi Daniel quen lle falou dos paxariños que se viñan pousar na rama e cantar pola manhã. Foi Daniel quen lle falou sobre o sol, a lúa, as estrelas e as estacións.

A primavera pasou. E o verán tamén. Fred adoraba ser unha folla. Amaba a súa póla, os seus amigos, o seu lugar ben alto no ceo, o vento que o sacudía, os raios do sol que o quentaban, a lúa que o cobría de sombras suaves.

O verán fora excepcionalmente ameno. Os días quentes e compridos eram agradábeis, as noites suaves eran serenas e poboadas por soños. Moitas persoas foran ao parque naquel verán. E sentaban baixo as árbores. Daniel contou lle a Folha que proporcionar sombra era un dos propósitos das árbores.

- ¿Que é un propósito? - preguntou a Folla.

- Unha razón para existir - respondeu Daniel.

- Tornar as cousas máis agradábeis para os outros é unha razón para existir. Proporcionar sombra aos velliños que procuran escapar do calor das súas casas é unha razón para existir.

A Folla tiña un encanto todo especial polos velliños. Sentaban en silencio na herba fresca, mal se mexían. E cando conversaban era aos susurros, sobre os tempos pasados. Os nenos tamén eran divertidos, aínda que as veces abrisen buracos na codia da árbore ou gravasen os seus nomes. Mesmo así, era divertido observar aos rapaces. Mais o verán da Folha non tardou en pasar. E chegou ao fin nunha noite de outubro.

A Folla nunca sentira tanto frío. Todas as follas se estremecían co frío. Ficaran todas cubertas por unha camada fina de branco, que nun instante se derretiu e as deixou encharcadas de orballo. Mais unha vez, foi Daniel quen explicou que habían experimentado a primeira xeada, o sinal que era outono e que o inverno viría en breve.

Case que inmediatamente, toda a árbore, máis que iso, todo o parque, se transformou nun esplendor de cores. Case non quedaba unha folla verde. Alfredo se tornou amarelo intenso. Mario adquiriu un laranxa brillante. Clara virouse nun vermello ardente. Todos estaban lindos. A Folla e os seus amigos converteran a árbore nun arco da vella.

- ¿Por que ficamos de cores diferentes, se estamos na mesma árbore? - preguntou a Folla.

- Cada un de nós é diferente. Tivemos experiencias diferentes. Recibemos o sol de xeito diferente. Proxectamos a sombra de xeito diferente. ¿Por que non íamos ter cores diferentes?

Foi Daniel, coma sempre, quen falou. E Daniel contou aínda que aquela estación maravillosa se chamaba outono.

E un día aconteceu unha cousa estraña. A mesma brisa que, no pasado, os facía danzar comezou a empurrar e tirar dos seus talos. Iso fixo que algunhas follas fosen arrincadas das súas pólas e levadas pola brisa, reviradas polo ar, antes de caeren suavemente no chan. Todas as follas ficaron asustadas.

- ¿Que está acontecendo? - preguntaran unhas ás outras, aos susurros.

- É iso o que acontece no outono - explicou Daniel - É o momento en que as follas
mudan de casa. Algunhas persoas o chaman morrer.

- ¿E todos nós vamos morrer? - preguntou Folla.

- Imos si - respondeu Daniel - todo morre. Grande ou pequeno, fraco ou forte, todo morre. Primeiro cumprimos a nosa misión. Experimentamos o sol e a lúa, o vento e a choiva. Aprendemos a danzar e a rir. E, despois morremos.

- ¡Eu non vou morrer! - exclamou Folla, con determinación - ¿Ti si, Daniel?

- Vou si... cando chegue o meu momento.

- ¿E cando será iso?

- Ninguén o sabe con certeza. - respondeu Daniel.

A Folla notou que as outras folhas continuaban a caer. E pensou: "Debe ser o seu momento". Ela viu que algunhas follas resistían ao vento, outras simplemente se entregaban e caían suavemente Non demorou moito para que a árbore estivese case espida.

- Teño medo de morrer. - díxolle Folla a Daniel - Non sei o que hai alá embaixo.

- Todos temos medo do que non coñecemos. Iso é natural. - di Daniel para animala - Mais non tiveches medo cando a primavera se transformou en verán. E tampouco cando o verán se transformou en outono. Eran mudanzas naturais. ¿Por que debería estar con medo na estación da morte?

- ¿A árbore tamén morre? - preguntou - ¿Para onde imos cando morremos?

- Ninguém o sabe con certeza... É o gran misterio.

- ¿Voltaremos na primavera?

- Tal vez non, mais a vida voltará.

- ¿Entón cal é a razón para todo iso? - insistiu a Folla - ¿Por que viñemos para aquí, se ao final íamos caer e morrer?

Daniel respondeu ao seu xeito calmo de sempre:

- Polo sol e pola lúa. Polos tempos felices que pasamos xuntos. Pola sombra, polos velliños, polos rapaces. Polas cores do outono, polas estacións. ¿Non é razón suficiente?

Ao final daquela tarde, na claridade dourada do crepúsculo, Daniel se foi. E caeu a flutuar. Parecía sorrir encanto caía.

- Adeus. - díxolle á Folla.

E despois, Folla ficou soíña, a única folla que quedaba na póla. A primeira neve caeu á mañá seguinte. Era macia, branca e suave. Mais era moi fría. Case non houbo sol naquel día... E foi un día moi curto. A Folla se descobriu a perder a cor, a ficar cada vez máis fráxil. Había sempre frío e a neve pasaba sobre ela. E cando amanceu veu o vento que arrincou a Folla da súa póla.

Non doeu. Ela sentiu que flutuava no ar, moi serena. E, mentres caía, ela viu a árbore enteira por primeira vez. Era forte e firme. E tivo a certeza de que a árbore viviría moito tempo, e comprendeu que fora parte da súa vida. E iso deixouna orgullosa. A Folla pousouse nun monte de neve. Estaba macio, ata mesmo aconchegante. Naquela nova posición, Folla estaba máis confortábel do que xamais se sentira.

Ela fechou os olhos e adormeceu. Não sabia que a primavera se seguiria ao inverno, que a neve se derretería e viraría auga. Non sabía que a folla que era, seca e aparentemente inútil, se xuntaría coa auga e serviría para tornar a árbore máis forte. E, principalmente, non sabía que alí, na árbore e no chan, xa había planos para novas follas de primavera.

Sen máis...

Aniversario de Cocojo

2006-05-22T20:58:00.000+02:00

Pois como adoito facer nestas ocasións, hoxe non vai ser menos, por iso vou felicitar aquí a Jacobo, alias Cocojo, polo seu aniversario. Así que isto é o que hai:

¡¡Parabéns amigo!!

Que cumpras moitos máis, desexarche teñas un bo ano, que pases un mellor día, que medres moito e todas esas gaitas que digo sempre... E que a túa fichaxe polo CDM se concrete o antes posíbel, que xa vou precisando un sustituto.

Sen máis...

Meme: se fora...

2006-05-21T22:23:00.000+02:00

Hoxe vou facer algo que xa quería facer dende un tempo: iniciar un meme. Non por nada especial, simplemente porque non o fixera nunca e para sentirme un pouco máis blogueiro. E fágoo poñendovos aquí un test que me chegou hai tempo por correo, que a min persoalmente me gustou.

Podedes participar todos os que queirades, pero especialmente pido a colaboración dos mencionados ao final, o único que tendes que facer é dicir quen vos invitou a participar, contestar e invitar a 5 persoas. ¡Ánimo!

Se fora un mes: Agosto.

Se fora un día da semana: Venres.

Se fora un momento do día: o luscofusco.

Se fora un planeta: Plutón.

Se fora un animal: unha persoa.

Se fora un moble: unha cadeira.

Se fora unha bebida: diría Coca-Cola, pero explota nenos, entón... auga.

Se fora un instrumento musical: o birimbao.

Se fora unha froita: sandía.

Se fora unha canción: "¿Por qué no ser amigos?", de Hombres G con Dani Martin e "No dudaría", de Antonio Flores.

Se fora unha asinatura: Matemáticas.

Se fora unha parte do corpo: o pelo e as mans.

Se fora un obxecto: unha pelota.

Se fora unha comida: a miña famosa ensalada de pasta.

Se fora un personaxe animado: Mark Lenders.

Se fora un número: 14 (ou o número pi).

Se fora un coche: Audi TT.

Se fora unha cidade: Santiago de Compostela.

Se fora unha dor: non me gustaría ser nada diso.

Se fora un mar: o Atlántico.

Se fora un idioma: Galego.

Se fora unha flor: Rosas vermellas.

Se fora unha cor: todos en plan arcoiris.

Se fora un verbo: Ser.

Se fora unha estación: Inverno.

Se fora unha prenda de vestir: camiseta.

Se fora un libro: "Déjame que te cuente...", de Jorge Bucay.

Se fora un país: Galiza.

Se fora un lugar: ¡¡Angrhois!!.

Se fora un deporte: Fútbol sala.

Se fora unha película: "El pianista" de Roman Polanski.

Se fora unha marca: psse...

Se fora unha serie: Los Serrano.

Se fora unha páxina web: claramente, esta.

Se fora un sabor: doce.

Se fora un signo do zodíaco: Leo.

Se fora un perfume: Chrome de Azzaro.

Invito a participar

Alvinha.

Marykinha.

Mariña.

CaféGuauGuau.

Carlos.

Sen máis...

Barça campión

2006-05-20T19:09:00.000+02:00

Quero felicitar ao Barça por realizar unha tempada memorábel. Campión de Liga por segunda vez consecutiva, dende o mércores tamén Campión de Europa, que non é pouco. Demostrou sobradamente ser, senón o mellor, si dos mellores equipos do mundo.

Parabéns para os afeccionados do Barça e do fútbol en xeral. Alédome de que gañase o Barça (aínda que recoñezo que se perdera o ía pasar moi ben ríndome dos afectados...). Pero aínda me custa imaxinar a un paisano pagan un millón de pesetas (o que hoxe son 6000 €) por unha entrada na revenda. Pero isto é só un exemplo do que pasa sempre nestos casos...

Síntome raro cando lle adican unha barbaridade de programas especiais nos medios de comunicacións, máis de 30 minutos no telexornal, as portadas dos xornais... xunto con noticias sobre a fame, as pateras e as guerras de medio mundo que pasan desapercibidas cando non son directamente ignoradas.

E así vai o mundo, a peña atura 30 horas de autobus para ver un partido, ou que se xunten medio millón de persoas para celebrar a victoria... cando non é parar beber ata o auga dos floreiros nun macro-mega-ultra-super-hiper-botellón. E penso na cantidade de cousas que son, sen ningún tipo de dúbida, moito máis importantes polas que merece a pena loitar e todas esas que é necesario cambiar e non se fai nada ao respecto.

Por non falar dos salarios. Ronaldinho cobra practicamente 50 € por minuto. E as botas que usa fainas un rapaz por menos de 1 € ao día. Sacade as vosas propias conclusións.

O Barça consiguiu moi merecidamente á súa segunda Copa de Europa, e mentres o mundo vai de mal en peor.

Perdoade que fastidiara o post en plan augafestas, pero era inevitábel.

Sen máis...